jade5 (end)

By SF

อเล็กซิสนั่งโอบร่างบางไว้แนบอก บรรยากาศภายในรถเงียบไปครู่ใหญ่ ไม่มีใครเริ่มบทสนทนาต่อจากนั้น แต่ทั้งคู่ต่างก็รับรู้ถึงความผูกพันที่เกี่ยวพันทั้งสองไว้อย่างแน่นหนา

“เจ้านาย อีก 15 นาทีนะครับ” เสียงมาร์คัสดังออกมาอีกครั้ง

“อะไร จะบอกว่าชั้นจำทางไปบ้าน ไม่ได้งั้นหรือ มาร์คัส” เสียงอเล็กซิส ตอบห้วนๆกลับไป

“แค่เตือนครับ เผื่อว่ากำลังทำอะไรอยู่แล้วไม่ทันมอง งั้นถือว่าผมบอกคุณเจดก็ได้ครับ เจ้านาย”

มาร์คัสพูดตอบมาด้วยเสียงรู้ทัน อเล็กซิสอยากด่าคนสนิทว่าแสนรู้ แต่กลัวว่าเจดจะสงสัยจึงเงียบไว้ เขาไม่อยากให้เจดอายไปมากกว่านี้
เจดได้ยินดังนั้นไม่ทันคิดถึงความนัยอะไร จึงยื่นมือข้ามตัวอเล็กซิสไปกดปุ่มติดต่อบ้าง

“ขอบคุณครับมาร์คัสที่บอก ไม่ปล่อยให้ผมนั่งงง เหมือนใครบางคน” พูดจบก็ตวัดสายตาไปที่อเล็กซิส

“ครับคุณเจด” เสียงมาร์คัสตอบมาอย่างอ่อนโยน ผิดกับน้ำเสียงที่ล้อเลียนอเล็กซิส

อีก 15 นาทีต่อมารถคันยาวก็ผ่านกำแพงสูง ประตูใหญ่และป้อมยาม เลี้ยวตามถนนที่วกวนชั่วครู่ใหญ่ จอดเทียบที่ประตูบ้านหลังมหึมาในอาณาบริเวณที่กว้างขวางมาก จนเจดออกจะงงว่าบ้านใครจะมีเนื้อที่มากได้ขนาดนี้ อเล็กซิสขยับตัวหยิบเสื้อสูทมาสวม ขณะที่เจดไม่ค่อยอยากจะก้าวลงจากรถ ร่างบางรู้สึกบอบช้ำและระบมจากการร่วมรักเมื่อครู่ จนต้องสำรวจตัวเองด้วยความระแวง

“คุณไม่มีอะไรผิดปกติหรอกครับ เจด ” อเล็กซิสพูดเพื่อปลอบใจเจด ทั้งๆที่รู้ว่าใบหน้าที่แดงระเรื่อของเจด ริมฝีปากแดงช้ำ ผมเผ้ารุ่ยร่าย แถมเสื้อผ้าก็ยังยับย่นนี้คงทำให้คนสงสัยแน่ๆ โชคดีที่มีแต่คนในครอบครัวเท่านั้นนะนี่ เขาลูบผมนุ่มสลวยนั้นให้เข้าที่ก่อนที่จะจุมพิตที่หน้าผาก

“ไม่มีใครสงสัยหรอกว่าเราทำอะไร อะไรกันในรถ แต่ถึงรู้ผมก็ไม่เห็นแคร์” เขาอมยิ้มพูดหน้าตาเฉย

“คนหน้าไม่อายน่ะสิ ถึงไม่แคร์” เจดพึมพำ หน้าแดง

มาร์คัสก้าวลงจากตอนหน้าของรถ มาเปิดประตูให้ อเล็กซิสก้าวลงมาจากรถก่อน หันมามองเจดที่ค่อยขยับลงไปอย่างเป็นห่วง เจดก้าวเท้าลงแล้วรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาวูบหนึ่งจนเข่าอ่อนยวบ อเล็กซิสที่จ้องอยู่แล้วรีบเข้าประคองทันที เจดวางมือลงบนท่อนแขนของชายหนุ่มเพื่อพยุงตัวให้ตรง

“ไง อเล็กซิส” เสียงทุ้มทักมาจากประตูบ้าน ทำให้เจดหันไปมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้า ร่างเขาสูงพอๆ กับอเล็กซิส ผมสีดำสนิทเช่นเดียวกัน หน้าตาคล้ายอเล็กซิสมาก ต่างกันแค่มีดวงตาสีน้ำเงินเข้ม ขณะที่ของอเล็กซิสเป็นสีเทา บุคลิกของเขาดูโดดเด่นเช่นเดียวกับอเล็กซิส แต่ดูเงียบขรึมกว่า

“แมกซ์” อเล็กซิสร้องทัก ก่อนหันมาแนะนำกับเจด

“แมกซิมิเลียน เดเวอโร พี่ชายสุดเฮี้ยบของผมครับเจด ไม่ต้องกลัวเขานะ ท่าทางเขาแค่เอาไว้ขู่คนเท่านั้น” เจดยิ้มอย่างเขินอาย เมื่อเขาเงยหน้าสบตาสีน้ำเงินเข้มคู่นั้น ก่อนจะแนะนำตัวอย่างสุภาพ

“สวัสดีครับ ผมเจด ยินดีที่ได้รู้จักครับ” เจดยื่นมือออกไป แต่ร่างสูงนั้นกลับตรงเข้ามาสวมกอดเขาและจุมพิตที่หน้าผากอย่างอ่อนโยน

“ยินดีต้อนรับนะเจด” แววตาสีน้ำเงินเข้มดูอ่อนโยนลงเมื่อมองร่างบางตรงหน้า แล้วแมกซ์หันกลับมามองสภาพเสื้อเปียกๆ ของอเล็กซิสพร้อมกับขมวดคิ้ว

“นั่นนายไปทำอะไรมาน่ะ” อเล็กซิสทำหน้าเฉยๆ ขณะตอบอย่างรวดเร็ว

“เจดทำน้ำหกใส่ผม” ทำเอาเจดตวัดตาค้อน ขณะนั้นเองทั้งหมดก็หันไปที่ประตูใหญ่เมื่อได้ยินเสียงรถตามมา แมกซ์ขมวดคิ้วสงสัย อเล็กซิสจึงบอกพี่ชาย

“คงเป็นเจย์ ผมให้ข้างหน้าปล่อยให้เขาผ่านมาได้ ผมอยากรู้เรื่องราวเพิ่มเติมนิดหน่อยน่ะ”

เจย์ก้าวลงจากรถ และวิ่งขึ้นบันไดมาอย่างว่องไว

“สวัสดีครับ แมกซ์ ไง อเล็กซิส ” เจย์ทักคนทั้งคู่อย่างผ่านๆ ก่อนจะเดินตรงเข้าไปหาเจด จับไหล่บางไว้แล้วสำรวจไปทั่วตัวอย่างรวดเร็ว ทำให้อเล็กซิสมองอย่างขวางๆ

“เป็นไงบ้างครับเจด กลัวมั้ย”

“กลัวในตอนแรกครับ เจย์ เอ่อ หลังจากนั้นก็ดีขึ้น” เจดอึกอัก หน้าแดงเมื่อคิดไปถึงอาการตกใจของเขา ที่ทำให้เลยเถิดกับอเล็กซิสไปถึงไหนๆ

“ไม่ต้องกลัวแล้วนะครับ ความจริงผมก็ไม่ค่อยเป็นห่วงเท่าไหร่ รถของอเล็กซิสคันนี้ติดกระจกกันกระสุนแบบพิเศษ ต้องใช้ปืนยิงจรวดล่ะมั้งถึงจะเอาอยู่

“เอ๋ หรือครับผมไม่ยักรู้” เจดยิ้มให้กับเจย์ ก่อนจะตวัดสายตาคาดโทษไปมองที่อเล็กซิส ที่ปล่อยให้เขากลัวโดยไม่ยอมบอกอะไรเลย ทำเอาอเล็กซิสต้องระวังตัวไปเหมือนกัน รีบตัดบททันที

“เอาล่ะเข้าไปคุยในบ้านก่อนดีกว่า แต่ดูท่าเจดจะเพลียมากชั้นจะพาไปพักผ่อนก่อน มาร์คัสดูแลความเรียบร้อยด้วยนะ” พูดจบชายหนุ่มก็ช้อนร่างบางขึ้นอุ้มก่อนพาเดิน

“อเล็กซิส ปล่อยนะผมเดินเองได้” เจดอุทานอย่างตกใจ

“คุณเพลียจะแย่อยู่แล้วให้ผมช่วยดีกว่า”

“บ้าจริง ผมไม่ใช่เด็กนะ คนอื่นจะคิดยังไง”

“ไม่เห็นเป็นไร คนอื่นที่ไหน พี่ผม เพื่อนผม แล้วก็ลูกน้องผม” อเล็กซิสสรุปหน้าตาเฉย ทิ้งให้ทั้ง 3 คนยืนงงอยู่หน้าบ้าน แมกซ์สบตามาร์คัสแล้วส่ายหัว แต่เจย์กลับคิด

‘ไอ้บ้านี่ คิดผิดหรือเปล่าวะที่ให้มันคุ้มครองพยานให้’

---------------------

เมื่อถึงหน้าห้องพักอเล็กซิสวางร่างเจดลง แล้วเปิดประตูให้ เจดค่อยก้าวเข้าไปสำรวจในห้องพร้อมกับขมวดคิ้วอย่างสงสัย ก่อนหันหน้ามาทาง อเล็กซิส

“ห้องชุด ไม่ต้องสงสัยหรอก ปีกตึกทางนี้เป็นส่วนของผม ของแมกซ์จะอยู่อีกด้านหนึ่ง พักผ่อนก่อนนะเจด เดี๋ยวผมลงไปคุยกับเจย์หน่อย” อเล็กซิสชิงตอบก่อนที่เจดจะถามอะไรต่อ แล้วจุมพิตเบาๆ ที่หน้าผาก

“เรื่องคดีหรือ ถ้ายังงั้นก็เกี่ยวกับผมด้วยน่ะสิ คุณน่ะเสียมารยาทออก พาผมขึ้นมายังไม่ทันได้คุยอะไรเลย” เจดดึงแขนชายหนุ่มไว้ได้ทันขณะเอ่ยปากต่อว่า

“เดี๋ยวผมคุยเอง คงไม่มีอะไรมากหรอก ผมอยากให้คุณพัก คุณจะยืนไม่อยู่อยู่แล้วนะเจด เมื่อคืนคงนอนไม่หลับด้วยล่ะสิ” อเล็กซิสมองอย่างเป็นห่วง ยกมือลูบที่แก้มบางใสนั้นแล้วเดินออกไปโดยไม่ฟังคำทักท้วง ทำให้เจดยืนมองอย่างโมโห

“คนเผด็จการ” แต่สักครู่ร่างบางก็อมยิ้มเมื่อหายโมโห เจดดูแลตัวเองมาตลอดชีวิต จนบางครั้งก็รู้สึกดีเหมือนกันที่มีคนคอยจัดการเรื่องราวต่างๆให้

เจดถอนใจเมื่อรู้สึกเพลียขึ้นมาแล้วจริงๆ ร่างบางมองไปยังที่นอนหนานุ่มก่อนจะยอมแพ้ ทิ้งตัวลงบนเตียง ‘พักสักครู่ก็ได้’ คิดในใจก่อนจะพริ้มตาลง

เมื่อชายหนุ่มเดินลงมาถึงข้างล่างก็เห็นแมกซ์กับเจย์นั่งคุยกัน ซึ่งต่างก็หันมามองเขาเป็นตาเดียวเมื่อเขาเดินไปถึง

“รับเครื่องดื่มไหมครับ เจ้านาย”

“ไม่ต้อง มาร์คัส” อเล็กซิสเดินเลยไปที่หน้าต่าง มองออกไปข้างนอกชั่วครู่ จึงหันกลับมาเอนร่างพิงหน้าต่าง มือกอดอกหลวมๆ มองหน้าแมกซ์เหมือนท้าให้ถาม แมกซ์เอนตัวพิงเก้าอี้ สบตาน้องชายก่อนจะถอนใจ

“เล่ามา อเล็กซ์”

“ก็ไม่มีอะไรมากนี่แมกซ์ ชั้นแค่ช่วยเจย์คุ้มครองพยานเท่านั้น”

“เรื่องนั้นรู้แล้ว แต่อยากฟังเรื่องอื่น” อเล็กซ์เงียบไปครู่หนึ่ง แล้วก็ถอนใจเมื่อแมกซ์มองมาอย่างไม่ยอมแพ้

“ชั้นกับเจดรู้จักกันมาก่อน เพียงแต่เราไม่ได้พบกันนานมากแล้ว จนกระทั่งคราวนี้ที่เจย์มาขอให้ชั้นช่วยคุ้มครองพยานให้ จึงทำให้ได้พบกับเจดโดยบังเอิญอีกครั้งก็เท่านั้นล่ะ

“นานแค่ไหนล่ะ”

“เกือบ 5 ปี”

เมื่อได้ฟังคำตอบ แมกซ์ก็นิ่งเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ผิดปกติเมื่อ 5 ปีก่อนของอเล็กซ์ ตอนที่เขาลาออกจากตำรวจ น้องชายเขาดูเปลี่ยนไป เงียบขรึมและทำงานหนักมากขึ้น เก็บตัวไม่ออกไปสังสรรค์ และบ่อยครั้งที่แมกซ์รับรู้ถึงความเศร้าเสียใจของน้องชาย แต่พอถามอเล็กซ์ก็ได้แต่เงียบเฉยไม่ยอมอธิบายอะไร เป็นเพราะเรื่องนี้หรือเปล่านะ แมกซ์คิด

“ถ้างั้นก็ถือว่าเป็นเรื่องโชคดีสิ ที่พวกนายได้พบกันอีกครั้ง” อเล็กซ์ยิ้มเล็กน้อยก่อนก้มศีรษะรับตาสีเทาคมกริบคู่นั้นสบตากับพี่ชาย

“ใช่ แมกซ์ เพียงแต่เรื่องนี้ต้องใช้เวลา 5ปีก่อนชั้นเคยทำผิดไว้มากจนต้องสูญเสียเจดไป ชั้นกำลังพยายามแก้ไขมันอยู่”

เจย์ซึ่งนั่งฟังอยู่เงียบๆ มองหน้าเพื่อนอย่างเข้าใจแล้วจึงบอกว่า

“อีก 6 วันนะอเล็กซ์ นายระวังไว้หน่อยก็ดี ชั้นอยาากให้มันจบลงแบบไม่ยืดเยื้อ ยิ่งหลักฐานแน่นอย่างนี้ด้วย แถมคดีนี้อัยการเก่ง แล้วก็รอบคอบมาก ผู้พิพากษาก็ไว้ใจได้ในเรื่องยุติธรรม ”

“ชั้นไม่ยอมให้มีอะไรเกิดขึ้นกับเจดหรอก แต่นายเองก็ต้องระวังตัวหน่อยนะเจย์”

“ไม่มีปัญหา”

“แมกซ์ ชั้นจะให้มาร์คัสตามนายสักระยะหนึ่งนะ ชั้นไม่อยากเสี่ยงเผื่อพวกมันจะคิดหาวิธีแปลกๆ แล้วมายุ่งกับนายเข้า” อเล็กซิสหันไปบอกพี่ชาย

“ก็ได้ แต่คงไม่มีปัญหาอะไรหรอกมั้ง ชั้นเชื่อระบบรักษาความปลอดภัยของนายน่า ไม่ใช่ไม่เคยเจอมาก่อน”

อเล็กซิสยิ้ม มันก็จริงของแมกซ์ด้วยอำนาจเงินและอิทธิพลของตระกูลเดเวอโร ทำให้พวกเขาต้องติดอยู่กับบอดี้การ์ด และระบบรักษาความปลอดภัยตั้งแต่เด็กจนแทบจะเป็นเรื่องปกติในชีวิตประจำวันเลยก็ได้

แมกซ์จำได้ถึงตอนช่วงยังเด็ก พ่อของเขาจะกังวลมากในเรื่องนี้หลังจากมีข่าวการลักพาตัวให้เห็นบ่อยๆ จนต้องเซ็ตระบบการรักษาความปลอดภัยของบ้านกับสถานีตำรวจ ตอนนี้เมื่ออเล็กซิสจับงานและดูแลเรื่องนี้เองบ้านทั้งบ้านแทบจะเป็นปราการเหล็กก็ว่าได้

-----------------------------------

แมกซ์นั่งอ่านหนังสืออยู่ที่ระเบียงขณะที่เจดเปิดประตูออกไป พอเจดเห็นก็ชะงักกำลังจะถอยกลับ แมกซ์ก็เงยหน้าเห็นพอดีจึงยิ้มให้

“เอ่อ ขอโทษที่รบกวนครับ คุณแมกซ์” กำลังถอยกลับแมกซ์ก็เรียกไว้

“ไม่เป็นไร นั่งก่อนซิ” แมกซ์วางหนังสือลง

“กำลังอยากได้เพื่อนดื่มชาพอดีเลย แล้วก็เรียกผมว่าแมกซ์เฉยๆ ก็พอนะครับ เจด” เจดยิ้มก่อนจะค่อยนั่งลง และมาร์คัสก็เดินถือถาดน้ำชาออกมาพอดี เขาวางบนโต๊ะแล้วหันมายิ้มกับเจด

“วันนี้ผมมีคุกกี้สูตรใหม่นะครับคุณเจด แต่ไม่ได้ทำเองหรอกที่นี่แม่ครัวเป็นใหญ่ผมเข้าไปยุ่งไม่ได้ เลยให้สูตรเขาไปทำให้คุณชิมโดยเฉพาะ เดี๋ยวชิมดูนะครับ” มาร์คัสพูดแกมบ่นถึงแม่ครัว เจดยิ้มขำ

“ผมอยู่กับมาร์คัสอีกไม่กี่วัน คงต้องกลิ้งแทนเดินแน่ๆ”

“โอ๊ย! คุณเจดตัวนิดเดียวยังต้องกินอีกเยอะครับ” เจดเลยอดหัวเราะไม่ได้ มองชายร่างใหญ่ตัวหนาตรงหน้า ที่เป็นมือขวาของอเล็กซิส แทบไม่น่าเชื่อเลยว่าคนดูแลระบบความปลอดภัย แถมชำนาญในการป้องกันการก่อการร้าย จะมีอีกด้านที่อ่อนโยนอย่างนี้

“มาร์คัสเขาดีใจนะเจด ที่มีคนมาคอยให้เขาได้เคี่ยวเข็ญแทน เพราะเขาเคี่ยวเข็ญผมกับอเล็กซ์จนเบื่อแล้วมั้ง” เจดยิ้มขณะยกกาน้ำชารินใส่ถ้วย แมกซ์มองมือเรียวเล็กที่แตะประคองกาน้ำชาอยู่ เจดเงยหน้าขึ้นเหมือนจะถาม

“ไม่ครับ ไม่ต้องเติมอะไร” เจดจึงเลื่อนถ้วยชาให้ แล้วยกถ้วยชาของตนขึ้นจิบ หยิบขนมในจานชิมแล้วเหลือบสายตาไปที่มาร์คัส

“อร่อยครับ แต่ผมคิดว่าถ้ามาร์คัสลงมือเองต้องอร่อยกว่านี้แน่ๆ” ทำให้มาร์คัสอมยิ้มก่อนเดินตัวลอยออกไป แมกซ์หัวเราะ หึ หึ

“คุณเอามาร์คัสเสียอยู่หมัดเลยนะเจด ปกติเขาไม่ค่อยเป็นแบบนี้หรอก”

“เจด” เสียงทุ้มเรียกข้างหลังทำให้เจดหันขวับไปทันที สายตาของเจดที่มองอเล็กซิสทำให้แมกซ์มองหน้าน้องชายอย่างอิจฉาน้อยๆ ก็เจดน่ารักและนุ่มนวลออกอย่างนี้ ถ้าไม่ติดว่าเป็นของน้องชาย แมกซ์ก็อาจจะลองจีบดูสักตั้ง

“ผมไปหาคุณที่ห้องไม่เจอ หายเพลียแล้วหรือไง” อเล็กซิสวางมือลงบนไหล่บางอย่างเป็นเจ้าของพร้อมกับส่งสายตาเตือนไปยังแมกซ์ ทำให้พี่ชายถึงกับขำ คิดอยู่ในใจ ‘ไอ้บ้านี่ หึงกระทั่งพี่ชาย’

“เจดมากินน้ำชาเป็นเพื่อนชั้นนะ ชั้นต้องไปแล้ว มีธุระ” แมกซ์ลุกขึ้นพร้อมกับทิ้งท้ายไว้

“ขอบใจนะเจด น้ำชาวันนี้อร่อยมากเป็นพิเศษ” เจดยิ้มรับอย่างงงๆ แล้วหันไปมองอเล็กซิสอย่างระวังตัวเมื่อชายหนุ่มทิ้งกายลงนั่งกับเก้าอี้ ด้วยท่าทางหงุดหงิด

“มีอะไรหรือครับ อเล็กซ์” อเล็กซิสมองใบหน้างดงามนั้นแล้วก็ต้องระงับอารมณ์ จะบอกได้ไงว่าเขาหึงเจดกับพี่ชายตัวเอง เป็นเพราะเขาเห็นเจดดูอ่อนโยนและผ่อนคลายกับแมกซ์ หรือแม้แต่มาร์คัสมากกว่าเขาอีก

“ไม่มีอะไร เพียงแต่เป็นห่วงคุณน่ะ หายเพลียหรือยัง”

“ครับ” เจดยิ้มตาใส “ผมอยากลงไปดูสวนข้างล่างมากเลย” อเล็กซ์มองแล้วก็ยิ้มออกมาได้ ชายหนุ่มฉวยข้อมือบางนั้นดึงให้ลุกขึ้น ถือโอกาสจูงมือ

“’งั้น ผมพาไปดู”

อเล็กซิสจูงมือเจดเดินช้าๆ จนห่างออกจากตัวบ้าน เจดมองดูสถานที่กว้างขวางนั้นแล้วนึกเปรียบที่นี่กับกรีนเฮาส์ของอเล็กซิส

“ที่นี่สวยมากนะครับ แต่ผมชอบที่กรีนเฮาส์มากกว่า”

“ทำไมล่ะ”

“ที่นี่มันใหญ่โต แล้วก็งดงามเกินไปมั้งครับ”

เจดยังคงเดินไปเรื่อยๆ แต่อเล็กซิสหยุดทันทีเมื่อได้ยินน้ำเสียงที่แฝงมากับคำตอบนั้น จับไหล่บางนั้นหมุนตัวกลับมา จ้องใบหน้างดงามนั้น
“หมายความว่ายังไงเจด” เจดมองอเล็กซิสแล้วยิ้มบางๆ

“ไม่มีอะไรครับ อเล็กซ์ ผมเพียงเปรียบเทียบที่นี่กับกรีนเฮาส์เท่านั้น”

เจดหมุนตัวเดินต่อ เขาจะบอกได้อย่างไรถึงความรู้สึกที่จู่ๆก็แวบเข้ามาในความคิด เขาพึ่งตระหนักรู้ถึงฐานะที่แตกต่างกันระหว่างเขากับอเล็กซิส เขากลัวว่าถ้าเกิดเหตุการณ์อื่นๆขึ้นมา ด้วยพื้นฐานที่แตกต่างกันอาจทำให้เกิดความระแวงสงสัยขึ้นมาอีก อเล็กซิสสามารถยอมรับที่ตัวเขาจริงๆได้หรือยัง

อเล็กซิสวูบลึกลงไปในอก “ถ้าคุณชอบที่นั่น หลังจากคดีเรียบร้อยเราก็ไปอยู่ที่นั่นดีมั้ย” อเล็กซิสรีบพูดขึ้นมา ชายหนุ่มเริ่มกังวลว่าเจดกำลังคิดอะไรอยู่ในตอนนี้ หรือเจดจะเปลี่ยนใจ

ทำไม เกิดอะไรขึ้น เขาคิดว่าเรื่องมันกำลังจะไปด้วยดีแล้ว เขากำมือแน่น

เจดนิ่ง นี่เป็นครั้งแรกที่มีการพูดถึงเรื่องความสัมพันธ์ของพวกเขาภายหลังคดีสิ้นสุดลง เขาจะตัดสินใจได้อย่างไร

“ไม่ได้หรอกครับ หลังคดีจบ ผมคงต้องกลับไปทำงานต่อ ผมลาพักนานมากแล้ว เดี๋ยวถูกไล่ออกกันพอดี”

“เจด” อเล็กซิสอุทานแต่ร่างบางยังคงพูดต่อ “ไหนจะห้องพักของผม คงต้องกลับไปดูแล ป่านนี้ต้นไม้คงตายหมดแล้วแน่ๆ” เจดเสียงแผ่วลงไป

“ไม่นะ ผมไม่ยอมนะเจด” อเล็กซิสพูดเสียงแข็งอย่างสะกดอารมณ์ เขาจะไม่ยอมให้ร่างบางอยู่ห่างสายตาเขาอีกแล้ว เจดหันกลับมาทันทีอ้าปากจะพูด

แต่ชายหนุ่มรวบร่างบางไว้แน่น ปิดปากเล็กนั้นด้วยริมฝีปากเขา ครอบครองอย่างรุนแรงมือจับศีรษะเล็กๆ ของเจดเอียงเล็กน้อยไม่ให้ถอยหนี ขณะแทรกปลายลิ้นเข้าไป เจดอุทานชิดริมฝีปากชายหนุ่มแล้วก็ครางเมื่อรู้สึกเจ็บริมฝีปากและรู้สึกถึงรสเลือดของตนเอง ที่เกิดจากการกระแทกกับฟันของชายหนุ่ม พออเล็กซิสได้ยินเสียงจึงค่อนลดความรุนแรงลงแต่ปลายลิ้นยังคงเกี่ยวตวัดอย่างดูดดื่มยาวนาน ชิงเอาสติและคำพูดของเจดให้ปลิวหายไป เจดส่งเสียงครางในลำคอเมื่อเริ่มหายใจไม่ออก ยกกำปั้นเล็กๆทุบไปที่ไหล่กว้างอย่างอ่อนแรง อเล็กซิสจึงค่อยถอนริมฝีปากออกมา กระซิบชิดริมฝีปากบางที่พยายามสูดลมหายใจเข้าปอด

“ผมรักคุณ ไม่มีทางที่ผมจะปล่อยคุณไป คุณจะต้องอยู่กับผม ถ้าคุณไม่ชอบที่นี่เราก็ไปอยู่ที่กรีนเฮาส์ หรือจะอยู่ที่ไหนก็ได้แม้กระทั่งที่ห้องพักของคุณ แต่คุณจะต้องไม่ไปจากผมอีก” อเล็กซิสพูดเหมือนเป็นคำสัญญา และแนบเรียวปากลงมาอีกครั้งเพื่อย้ำสัญญานั้น

เจดรู้สึกถึงความยินดีที่ถาโถมเข้ามา เมื่อได้ฟังคำพูดที่เขาต้องการได้ยินมากที่สุด มันเข้ามาเติมเต็มในจิตใจ เขาต้องการเพียงเท่านี้คนที่จะอยู่กับเขาและรักเขาตลอดไป โดยไม่แคร์ว่าเขาจะเป็นใคร

เมื่ออเล็กซิสประกบริมฝีปากลงมา ร่างบางจึงตอบสนองจุมพิตนั้นอย่างอ่อนโยน ลิ้นนุ่มๆ โต้ตอบอย่างเขินอายทำให้ชายหนุ่มถึงกับครางออกมาอย่างพอใจ มือเรียวเล็กไล้ไปที่ต้นคอแข็งแรง แทรกไปยังเรือนผมของชายหนุ่ม อเล็กซิสเงยหน้าขึ้นสูดลมหายใจ แต่เมื่อเห็นลิ้นเล็กของเจดไล้เลียที่ริมฝีปากช้ำระบมของตนเอง เขาก็คราง

“พระช่วย เจด” อเล็กซิสดึงร่างบางลงกับพื้นหญ้านุ่มทันที เขาแนบร่างลงไปกับร่างบาง เจดหลับตาเมื่อชายหนุ่มแนบริมฝีปากลงไปอีกครั้ง และอีกครั้ง มือเริ่มลูบไล้ร่างนั้นอย่างนุ่มนวลและหนักมือขึ้น เจดครางเมื่อถูกกระตุ้นจนความปรารถนาพุ่งสูงขึ้น ร่างบางบิดตัวด้วยความทรมาน มือของ อเล็กซิสเริ่มดึงเสื้อและสอดมือลูบไล้ไปที่ยอดอก ขยี้ที่ปลายยอดนั้น เจดสะดุ้งเฮือกร่างผวา แต่พอลืมตามองเห็นฟ้ากว้างด้านหลังชายหนุ่ม เจดจึงรู้ตัวจับมืออเล็กซิสไว้

“อเล็กซ์...ไม่...ไม่ใช่...ที่นี่...ผม...” อเล็กซ์สูดลมหายใจลึก

พระช่วยเขาเกือบร่วมรักกับเจดที่สนามหญ้าจริงๆ อเล็กซ์ดึงตัวลุกนั่ง เมื่อมองเจดแล้วชายหนุ่มก็ต้องครางออกมา ร่างบางตรงหน้างดงามและเต็มไปด้วยอารมณ์พิศวาสที่ยังไม่ถูกปลดปล่อย เสื้อผ้ายุ่งเหยิง แววตานั้นแฝงแววทรมาน ปากเล็กแดงช้ำเม้มแน่นเพื่อสะกดความต้องการของตนเอง ร่างบางเกร็งสั่นระริกและหอบหายใจลึกส่งเสียงครางแผ่วๆ เพราะยังไม่สามารถควบคุมอารมณ์ที่ถูกกระตุ้นขึ้นมาได้

อเล็กซิสเห็นอย่างนั้นจึงเอื้อมมือไปรูดซิปกางเกงของร่างบางลง แทรกนิ้วเรียวแข็งแรงลูบไล้ไปที่ส่วนสำคัญของเจดที่ถูกกระตุ้นอารมณ์เต็มที่ เจดครางบิดตัวด้วยความเสียวซ่าน แต่ปากร้องห้ามอเล็กซิส

“อื้อ..อเล็กซ์..อย่า..ที่..นี่..อา..” เจดจับมือของชายหนุ่มไว้อย่างอ่อนแรง

“ไม่เป็นไรเจด อย่าเกร็ง ให้ผมช่วยคุณนะ” อเล็กซิสกระซิบ มือใหญ่ลูบไล้หนักมือขึ้น บีบลงไปเบาๆ ที่ปลายยอด เจดคราง ร่างงดงามถูกกระตุ้นจนแทบไม่รับรู้อะไรอีกนอกจากมือที่กำลังลูบไล้เขาอยู่อย่างชำนาญ ที่อยู่ตรงหน้ามีเพียงประกายระยิบระยับของความสุขสม แล้วก็อุทานออกมาเมื่อความสุขได้มาถึง ร่างกระตุกหลั่งรินความอบอุ่นสู่มือแข็งแรงนั่น

“อ..อเล็กซ์” เจดรู้สึกวูบไปเล็กน้อย ผ่อนลมหายใจช้า แล้วค่อยลืมตามอง สบสายตาของอเล็กซิสเต็มที่ไปความรักและปราถนา ชายหนุ่มยกมือขึ้นไล้เลียรสชาติของเจดที่ติดมืออยู่ เจดสบตาคมคู่นั้นก็ถึงกับครางออกมาอย่างเขินอาย ร่างบางทรงตัวขึ้นนั่งอิงร่างไปหาชายหนุ่มกอดเขาไว้แนบแน่น

“อเล็กซ์”

“เจด ผมรักคุณ” อเล็กซิสกระซิบที่ใบหูเล็กๆนั้น

------------------------------

แมกซ์รวบช้อนส้อมเมื่อกินเสร็จ หันไปบอกมาร์คัสที่ยืนคอยบริการอยู่ด้านข้าง

“วันนี้อร่อยมากมาร์คัส จริงไหมเจด”

“ครับ” เจดตอบแล้วหันไปมองมาร์คัสซึ่งทำท่ายืดอกรับคำชมอย่างภูมิใจ

“ถ้าไม่อยากทำงานรักษาความปลอดภัยกับอเล็กซ์แล้ว มาเป็นคนดูแลบ้านให้ชั้นดีกว่านะ” แมกซ์พูดต่อ

“ขอบคุณครับ แต่เจ้านายน่ะขาดผมไม่ได้หรอก ผมต้องคอยช่วยประสานงาน อารมณ์อย่างนั้นน่ะเดี๋ยวเจ้าหน้าที่คนอื่นลาออกหมด” มาร์คัสแกล้งพูดถึงความใจร้อนของอเล็กซิส

“มากไปมาร์คัส” อเล็กซิสขมวดคิ้ว

“ครับ เจ้านาย” ทำท่าเกรงแต่แววตาหัวเราะ

“พึ่งมาถึงบ้านวันแรก เป็นไงบ้างเจด เห็นมาร์คัสบอกว่าอเล็กซ์พาไปเดินดูสวนไม่ใช่หรือ” พูดจบแมกซ์ก็ต้องหันมามองอเล็กซิสเมื่อได้ยินเสียงชายหนุ่มสำลักน้ำ ขณะที่เจดทำตาโต ใบหน้าแดงก่ำเมื่อมองไปที่มาร์คัส ร่างใหญ่ยิ้มให้เจดอย่างปลอบใจ ก่อนจะหันไปหาแมกซ์แล้วเล่าต่อ

“คุณอเล็กซิสพาเดินไปไกลมากนะครับ จนนอกเขตโทรทัศน์วงจรปิดแน่ะ ตรงนั้นต้นไม้เยอะผมเกือบให้คนไปตามหาแล้ว ดีแต่ว่าเจ้านายพาคุณเจดเดินออกมาก่อน”

“เอ่อ ผมขอตัวไปพักก่อนนะครับ” เจดพึมพำขอตัว แล้วรีบเดินออกมา ‘พระช่วยโทรทัศน์วงจรปิด’ ร่างบางคิดอย่างอับอาย

“เดี๋ยวผมไปส่ง” มาร์คัส เดินตามร่างบางออกไป ทำให้อเล็กซิสมองตามด้วยความโมโห

“นายโมโหอะไร รึว่าพาเจดไปทำอะไรในสวนให้มาร์คัสเห็น” แมกซ์ขมวดคิ้วถาม

“บ้าน่ะสิ ใครจะไปทำอย่างนั้น” อเล็กซ์ปฏิเสธหน้าตาเฉย

“งั้นก็ไม่เห็นมีอะไรที่ต้องโมโหนี่นา” แมกซ์พูดจบก็เดินอมยิ้มออกไปอีกคน

เจดเดินมาถึงหน้าห้อง เขาเงยหน้ามองมาร์คัสอย่างไม่รู้จะพูดอะไรดี มาร์คัสยิ้มอย่างอ่อนโยน

“ไม่ต้องอายหรอกครับคุณเจด ผมดีใจกับคุณและคุณอเล็กซิสนะครับ เพียงแต่อดล้อเจ้านายไม่ได้ ผมเห็นเขามาตั้งแต่เด็ก ปกติเขาไม่ค่อยมีจุดอ่อนให้ใครเห็นบ่อยนักหรอก”

เจดอายที่มาร์คัสรู้แต่ก็โล่งใจ เมื่อไม่เห็นทีท่ารังเกียจเขายิ้มอย่างอายๆ ก่อนพึมพำ “ขอบคุณครับ มาร์คัส”

---------------------------------

เจดปิดประตูห้องอย่างเหน็ดเหนื่อย 2-3 วันที่ผ่านมานี้เจย์มาซักซ้อมสำนวนคดีกับเจดเพิ่มเติมเนื่องจากมีข้อมูลใหม่เข้ามา จากที่จับกุมพวกนั้นได้อีกหลายคน เพื่อเตรียมการหากมีการซักค้านพยานจากทนายของจำเลย คำถามบางครั้งดูรุนแรงจนเจดตกใจ แต่เจย์บอกว่าเตรียมไว้ก็ไม่เสียหาย

อเล็กซิสไม่ได้เข้ามายุ่งเกี่ยวในเรื่องนี้ เขาปล่อยให้เจย์ทำงานซักซ้อมกับเจดอย่างเต็มที่ แต่พอตกเย็นอเล็กซิสจะคอยอยู่เป็นเพื่อนเขา ชวนคุยเรื่องสนุกๆ หรือเพียงบางครั้งก็แค่นั่งเป็นเพื่อนเงียบๆเท่านั้น

พรุ่งนี้เจย์ให้เขาพักได้ทั้งวัน เจดถอนใจหลังจากนั้นเป็นวันพิจารณาคดี หวังว่าเรื่องทุกอย่างคงสิ้นสุดลง เจดเดินเข้าห้องน้ำเปิดน้ำใส่อ่างกว้างนั้นถอดเสื้อผ้าแล้วหย่อนร่างเปลือยลงไป เมื่อแช่ร่างในน้ำอุ่นจัด ร่างบางก็ถอนหายใจอย่างมีความสุข ขณะลูบไล้มือไปตามแขนและเรียวขา ก่อนวางศีรษะลงไปกับขอบอ่างหลับตา แล้วยกขาข้างหนึ่งพาดขอบอ่างไว้

อเล็กซิสยืนพิงประตูห้องน้ำ มองร่างในอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่นั่น สายตาจับอยู่ที่ไหล่ขาวนวลที่โผล่พ้นฟองสบู่ และมองตามมือของเจดที่ลูบไล้ไปทั่วร่างนั้น โดยที่เข่าและน่องเรียวข้างหนึ่งยังพาดไว้กับขอบอ่าง อเล็กซิสมองภาพนั้นแล้วรู้สึกถึงความอ่อนโยน ความรัก ความปรารถนาที่เขาสู้อดทนมาหลายวันก็ปะทุขึ้นมา ก็ตั้งแต่วันที่ได้พาเจดไปเดินเล่นที่สวนนั่นแหละ เพราะเขาอยากให้เจดได้พัก แต่วันนี้ความอดกลั้นเขาสิ้นสุดลงชายหนุ่มค่อยๆ ถอดเสื้อผ้าของตนเองออก แล้วเดินเข้าไป

เจดลืมตาทันทีที่ได้ยินเสียงฝีเท้า เขามองร่างเปลือยของชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้าอย่างเผลอตัว ร่างสูงนั้นงดงาม ไหล่กว้างแข็งแกร่ง หน้าท้องเรียบไม่มีไขมันส่วนเกินแม้แต่น้อย สะโพกเพรียว ขายาวตรงแข็งแรง เจดถอนหายใจไม่อยากเชื่อว่าร่างนี้จะเป็นของเขา ร่างบางมองต่ำลงแล้วก็หน้าแดงเมื่อเห็นความปรารถนาที่ต้นขาของชายหนุ่มค่อยๆ แข็งแกร่งขึ้น แต่ก็ยังเงยหน้าสบตาชายหนุ่มโดยไม่หลบตา

อเล็กซิสรู้สึกถึงความรุ่มร้อนที่ทวีขึ้น เพียงแค่ดวงตาสีเขียวงดงามจ้องมองมาเท่านั้นเขาก็ตื่นตัวเสียแล้ว ชายหนุ่มมองเจดที่ยังอยู่ในท่าเดิมไม่ขยับ ดวงตาเขียวใสมองมาอย่างยินยอมพร้อมใจแฝงแววเชิญชวน

“อเล็กซ์” เจดกระซิบเรียกเสียงพร่า เมื่อชายหนุ่มก้าวลงอ่างคุกเข่าลง จับข้อเท้าเล็กที่พาดอยู่นั้นขึ้นมาจุมพิต ก่อนที่จะวางเท้าลง เลื่อนมือไปจับฟองน้ำลูบไล้ไปที่ขาเรียวงามอย่างตั้งใจ

“อืมม์ อเล็กซ์ คุณจะทำอะไร” เจดถามเสียงสั่นพร่า

“ผมจะอาบน้ำให้ นะคนดี” อเล็กซิสจับร่างบางพลิกตัวให้นั่งหันหลังบนตักเขา มือใหญ่ไล้ฟองน้ำไปที่หลังก่อนจะวกกลับมาข้างหน้าลูบไปที่ยอดอก และเลยไปที่หน้าท้อง ชายหนุ่มยิ้มเมื่อกระตุ้นเร้าร่างบางจนสั่นระริก เสียงหอบหายใจดังหนักขึ้นเมื่อมือเขาวนไล้ใกล้ส่วนสำคัญ เจดครางด้วยความคาดหวัง แต่มือของอเล็กซิสวนกลับมาที่อกอีกครั้งทำให้เจดถึงกับสะอื้น มือเรียวเอื้อมไปจับต้นแขนแข็งแรงของชายหนุ่มไว้ทั้งสองข้าง

“ฮึก..อเล..อเล็กซ์..ช่วยผมด้วย” เจดคราง ชายหนุ่มกระซิบที่ข้างหูเล็ก

“อยากให้ผมทำอะไรเจด” เจดหันศีรษะกลับมามือโน้มศีรษะชายหนุ่มลง ยื่นปลายลิ้นเล็กๆแตะที่เรียวปากได้รูป แล้วกระซิบเชิญชวนชิดริมฝีปากของชายหนุ่ม

“สัมผัสผม ได้โปรด”

ความปรารถนาของอเล็กซิสทวีขึ้น เมื่อได้ยินน้ำเสียงเชิญชวนนั้น มือเขาขยับลูบไล้ร่างบาง ก่อนจะค่อยเลื่อนลงต่ำเมื่อมือใหญ่สัมผัสระหว่างต้นขาเรียว กระชับความตื่นตัวของร่างบางไว้ในมือบีบเป็นจังหวะ ร่างบางถึงกับบิดตัวด้วยความเสียวซ่าน

“อเล็กซ์ ได้โปรด..อึ้...อือ..ฮึก” เจดครางแนบแผ่นหลังเข้าอกกว้างของชายหนุ่ม พิงศีรษะไปกับไหล่แข็งแรงนั้น อเล็กซิสแยกต้นขางดงามคู่นั้นออกวางน่องเรียวไว้กับขอบอ่างสองข้าง บั้นท้ายนุ่มของเจดเสียดสีกับความแข็งแกร่งของเขา เจดหน้าแดงระเรื่ออ้าปากหอบหายใจ

อเล็กซิสก้มลงกัดเม้มที่ใบหูเล็กทำให้เจดอุทานหันหน้าไป ชายหนุ่มถือโอกาสปิดปากนั้นด้วยริมฝีปากของเขาลิ้นซอกซอนตวัดรัดลิ้นนุ่มนั้น ขณะที่มือแข็งแรงยกเอวบางขึ้นสอดแทรกความอบอุ่นร้อนผ่าวเข้าไปในช่องทางคับแคบของเจด ด้วยความลื่นของสบู่ทำให้การสอดแทรกเป็นไปอย่างรวดเร็ว เติมเต็มเจดด้วยความแข็งแกร่งของชายหนุ่มภายในครั้งเดียว จนเจดรู้สึกจุกแน่นไปหมด ร่างบางถอนริมฝีปากออกทันที ร่างกระตุกแล้วคราง

“อ๊ะ...ฮึก.. อื้ม...” เจดเอื้อมมือไปจับขอบอ่างเพื่อทรงตัวเนื่องจากร่างทั้งคู่เปียกลื่นเต็มไปด้วยฟองสบู่ อเล็กซิสฝังแน่นอยู่ในร่างกายเจด ความคับแคบของช่องทางนั้นบีบรัดชายหนุ่มไว้แน่น เหมือนเป็นพันธนาการที่อ่อนนุ่มที่ชายหนุ่มอยากถูกผูกมัดไว้ตลอดชีวิต

“เจด ขอลิ้นให้ผมสิเจด” อเล็กซิสไล้เลียไปที่ต้นคอของเจด พูดเสียงแหบทุ้ม เจดอ้าปากเล็กยื่นปลายลิ้นออกมาเอียงศีรษะไป แตะปลายลิ้นสีชมพูที่ปลายคางชายหนุ่ม ไล้ไปที่มุมปาก อเล็กซิสครางกับการหยอกเย้านั้น เขาแย้มริมฝีปากรอ แล้วดูดปลายลิ้นนุ่มนั้นทันทีที่เข้ามาหลอกล่อและเกี่ยวกระหวัดอย่างชำนาญ ขณะเดียวกันก็จับเอวบางขยับขึ้นแล้วกดลงอย่างรวดเร็ว

“อื้อ.อึ๊..อื้มม์” เจดครางทั้งที่ปากยังพัวพันอยู่กับอเล็กซิส

เจดสะบัดศีรษะถอนริมฝีปากออก เมื่อชายหนุ่มขยับเร็วขึ้น เร็วขึ้น ร่างบางถูกมือใหญ่จับเอวไว้ น่องเรียวงามที่วางอยู่บนขอบอ่างสั่นระริก แผ่นหลังอิงกับอกกว้างขณะที่สะโพกบางถูกรุกรานจากเบื้องล่างอย่างหนักหน่วง ช่องทางที่บอบบางถูกความยาวใหญ่ของชายหนุ่มเสียดสีกระตุ้นความเสียวซ่านให้เพิ่มขึ้น ในห้องน้ำมีแต่เสียงครางและหอบหายใจของทั้งคู่

“ผมจะ อ๊ะ..อื้ม..” เจดพูดด้วยเสียงหอบเมื่อความสุขใกล้มาถึงจุดสุดท้าย อเล็กซ์คราง

“อืม..ผมก็ไม่ไหวแล้ว..เจด” มือใหญ่จับสะโพกบางลอยขึ้นก่อนจะกดลงเป็นครั้งสุดท้าย แทรกความแข็งแกร่งนั้นเข้าไปอย่างหนักหน่วงกระตุกฉีดพุ่งเข้าไปในร่างเจด ขณะที่เจดกรีดร้องกล้ามเนื้อบีบรัดอย่างรุนแรง กระตุกและหลั่งรินความปรารถนาออกมาเช่นเดียวกัน

ทั้งคู่แช่อยู่ในอ่างจนน้ำเริ่มเย็น อเล็กซิสจึงช้อนร่างบางขึ้นยืนเปิดฝักบัวเพื่อล้างสบู่ออก มือใหญ่ช่วยเสยผมเปียกๆ ของเจดให้พ้นจากใบหน้างดงามนั้น ขณะที่มือเรียวบางของเจดก็ช่วยลูบไล้ล้างเอาฟองสบู่ที่ติดตามตัวชายหนุ่มออก ชายหนุ่มยิ้มอย่างพอใจกับสัมผัสนั้น เมื่อฟองสบู่หมดชายหนุ่มจุมพิตที่หน้าผากมนนั้นกระซิบ

“รางวัล” แล้วใช้ผ้าห่อตัวเจดอุ้มมาวางที่เตียงช่วยเช็ดตัว ใส่เสื้อคลุม และเช็ดผมให้เจดจนแห้ง เจดจึงยื่นหน้าไปจุมพิตที่ปลายคางนั้นแล้วกระซิบตอบ

“รางวัล”

อเล็กซิสคราง ฮึ่ม!! ในลำคอยื่นมือจะคว้าเอวบางนั้นแต่เจดซึ่งรู้ทันอยู่แล้วพลิกตัวหนีไปริมเตียงอีกด้านหนึ่งพร้อมกับหัวเราะคิก แต่แล้วก็ต้องอุทานเมื่อชายหนุ่มไม่ยอมแพ้ โถมขึ้นเตียงคว้าข้อเท้าเล็กไว้ทำให้เจดขยับไม่ได้

อเล็กซิสทาบร่างเปลือยของตนลงเบียดร่างบางให้จมลงกับที่นอนหนานุ่ม เขาจ้องตาสวยของเจดแล้วกระซิบ

“ผมมีความสุขมากเหลือเกินเจด ผมฝันว่าอยากมีคุณอยู่ในอ้อมแขนผมอย่างนี้มาตลอด”

“ผมก็เหมือนกันครับ อเล็กซ์” เจดตอบแล้วก็ฉุกใจคิด เมื่อมองไปที่ประตูหน้าห้องแล้วขมวดคิ้ว

“คุณเข้ามาได้ยังไง ประตูล็อคนี่” อเล็กซิสอมยิ้ม ชี้ไปที่ประตูด้านข้างที่เจดไม่เคยสนใจ

“ผมบอกแล้วนี่เป็นห้องชุด ห้องผมอยู่ด้านนั้น”

“คนเจ้าเล่ห์ เห็นทำตัวดีมาตั้งหลายวัน” เจดพึมพำ อเล็กซิสหัวเราะบีบจมูกเล็กนั้น

“แค่เห็นคุณเหนื่อยเลยอยากให้พักต่างหาก ผมสู้อุตส่าห์อดทนเป็นหลายวัน พอมาเห็นคุณอาบน้ำยั่วผมใครจะทนไหว”

“บ้า ใครอาบน้ำยั่วใคร ตาคนลามก” เสียงใสเริ่มขุ่นด้วยความอายสะบัดร่างพยายามดันร่างสูงให้พ้นตัว เมื่อชายหนุ่มแกล้งทิ้งน้ำหนักลงมาทั้งตัวไม่ยอมขยับทำให้เจดยิ่งโมโห ออกแรงผลักไสมากขึ้น

อเล็กซิสเริ่มร้อนขึ้นมาอีกเมื่อร่างกายเสียดสีกับร่างบาง กลิ่นหอมละมุนที่กรุ่นจากร่างบางนั้นทำให้ความรู้สึกเริ่มเตลิด อเล็กซิสแทรกขาแข็งแรงลงระหว่างเรียวขางดงามคู่นั้น สาปเสื้อคลุมที่แยกออกทำให้ขาของเขาสัมผัสผิวนุ่มนวลของร่างที่อยู่ข้างใต้นั้น

“อืมม์” อเล็กซิสครางอย่างพอใจ ขณะที่เจดหยุดชะงักทันทีเมื่อรู้สึกถึงความตื่นตัวของชายหนุ่ม เมื่อสบตากับชายหนุ่มแววขุ่นเคืองในตาเจดเริ่มจางหายไป

อเล็กซิสแนบริมฝีปากไปที่คอระหง พรมจูบมาที่ต้นคอและไหล่ขาวนวลที่โผล่พ้นเสื้อคลุมออกมา เมื่อมือของชายหนุ่มกระตุกไปที่สายรัดเสื้อคลุม เจดก็ขยับตัวช่วยให้มือใหญ่ดึงเสื้อออกไปอย่างง่ายดาย อเล็กซิสจับร่างบางพลิกคว่ำไล้ริมฝีปากมาตามแนวกระดูกสันหลัง เรื่อยลงมาที่สะโพกมน ดึงร่างบางให้อยู่ในท่าคุกเข่า แล้วก็ตวัดลิ้นไล้เลียมาตามรอยแยกของสะโพก

“อือ...อาา..อ๊ะ..อเล็กซ์...” เจดครางเมื่อปลายลิ้นวนมาที่ช่องทางคับแคบ ที่ยังระบมอยู่ ร่างกระตุก ต้นขาสั่นระริกเมื่อรู้สึกถึงปลายลิ้นแหย่ไปที่ปากทางนั้น แล้วขยับเข้าออกอย่างช่ำชอง

ร่างบางคุกเข่า แยกต้นขาเรียวงามออกกว้างตามแรงกดจากมือใหญ่ ชายหนุ่มจับที่สะโพกกลมมนไว้แน่น อารมณ์ยิ่งลุกโพลงเมื่อได้ยินเสียงครางตอบสนองของร่างตรงหน้า เจดหอบหายใจขยับสะโพกเพื่อตอบสนองความต้องการของตนเองอย่างหลงลืมตน อเล็กซิสถอนปลายลิ้นออกมา เลื่อนมือมาจับเอวบางไว้ ส่วนสำคัญจ่อไปที่ปากทางที่ยังชุ่มชื้นด้วยน้ำลายอยู่กดแทรกเข้าไปอย่างช้า กล้ามเนื้อที่เกร็งรับและบีบรัดทำให้เกิดความรู้สึกเสียวซ่านทวีขึ้น

“อะ..อ้ะ...อา..อื้ม...” เจดครางกับการสอดแทรกช้าๆ นั่น สะโพกเล็กขยับจะถอยหลังเพื่อจะรับเอาความแข็งแกร่งเข้ามาทั้งหมด แต่ชายหนุ่มจับเอวเล็กไม่ให้เคลื่อนไหว ขณะสอดแทรกไว้เพียงครึ่งเดียว เจดครางเมื่อถูกยั่วยุให้อารมณ์เตลิดพล่าน

“ฮ้า..อ๊ะ...อื๊อ...ได้โปรด...ฮึก..อย่าแกล้งผม..อยะ.อย่างนี้” เจดคราง อเล็กซิสสูดลมหายใจลึก ร่างสูงเกร็งด้วยอารมณ์ที่ถูกสะกดกลั้น แล้วถอนร่างออกช้าๆ ทำให้เจดถึงกับกรีดเสียงร้อง

“ไม่ อย่า..อเล็กซ์ ได้โปรด...ฮึก..” เจดสะอื้นวอนขอด้วยความต้องการ ร่างบางแดงระเรื่อไปด้วยอารมณ์ที่ถูกกระตุ้นจนลืมความอายไปหมดสิ้น หันศีรษะมามองชายหนุ่มด้วยสายตาที่ปรารถนาแฝงแววทรมาน

อเล็กซิสครางเมื่อความอดทนสิ้นสุดลง สะโพกแกร่งกระแทกสวนเข้าไปหาความนุ่มละมุนอย่างหักโหม

“อ๊าาา....”ร่างเจดไถลไป มือเล็กจึงคว้าหัวเตียงไว้เป็นหลัก

“ฮึก..อึ๊ก..อึ้...อื้มม.....” เมื่ออเล็กซิสขยับสะโพกเข้าออกเป็นจังหวะอย่างหนักหน่วง ชายหนุ่มครางต่ำๆ ในลำคอ สะโพกขยับบดเบียดกับช่องทางนั้น หมุนวนเสียดสีเพื่อให้และรับเอาความสุขสม ร่างบางร้องครางอย่างสิ้นอาย

“อีก อเล็กซ์ ได้โปรด ...อึ๊...อีก” สะโพกบางขยับรับเป็นจังหวะ มือแข็งแรงขยับไปข้างหน้าลูบไล้หน้าอก ขยี้ไปที่ปลายยอดแดงระเรื่อ ขณะที่สะโพกยังคงสอดแทรกอย่างรุนแรง

เจดครางสะอื้น เมื่อร่างใหญ่กระทำกับเขาเหมือนไม่ปราณี แต่ความเสียวซ่านที่เกิดขึ้นมีมากกว่า จนกระทั่งร่างบางเกร็งกระตุกเมื่อจุดสุดยอดมาถึงฉีดพุ่งน้ำสีขาวขุ่นออกมา กล้ามเนื้อช่องทางคับแคบรัดรึงเอาความแข็งแกร่งของชายหนุ่มไว้ จนทนไม่ไหว

“อา ผม ไม่ไหว..แล้ว..” อเล็กซิสครางแล้วกระตุกหลั่งความอบอุ่นร้อนผ่าวมากมายเข้าสู่ตัวเจดจนไหลเอ่อนองที่ต้นขาเรียวของเจด ร่างสูงใหญ่ฟุบลงทาบทับร่างบาง ทั้งคู่หอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อนก่อนที่อเล็กซิสจะถอนกายออกมาพลิกตัวนอนข้างเจด มือของชายหนุ่มเลื่อนไปประสานมือกับร่างบางไว้แน่น จุมพิตนิ้วเล็กเรียวนั้นแล้วกระซิบ

“ผมรักคุณ เจด ”

“ผมก็รักคุณครับ อเล็กซิส”

“อยู่กับผมนะ เจด ให้โอกาสผมได้ดูแลคุณ ผมจะไม่ทำให้คุณเสียใจอีก ผมสัญญา”

เจดยิ้มตอบอย่างอ่อนหวาน กระซิบเสียงแผ่วเบาแต่ดังก้องไปในความรู้สึกของชายหนุ่ม

“ครับ”

----------------------------------

บทส่งท้าย

หลังจากการพิจารณาคดีที่อาจเรียกว่าดังที่สุดในรอบปี ได้สิ้นสุดลง นักข่าวและฝูงชนก็แยกย้ายกันไปจนบางตา ร่างสูงค่อยๆก้าวลงจากรถคันยาวยืนพิงประตูรถและรอคอย

เจดก้าวออกจากศาล ขนาบข้างด้วยเจย์และมาร์คัส ร่างบางกวาดสายตามองหาแล้วยิ้มอย่างยินดีเมื่อเห็นร่างสูงนั้น ร่างบอบบางวิ่งซอยเท้าเข้าหาอ้อมแขนเปิดกว้างนั้น เขาโถมเข้าใส่อเล็กซิส

“มันจบลงแล้วครับ อเล็กซ์ มันจบลงแล้ว” เจดพูดด้วยความยินดี อเล็กซิสยิ้มก้มหน้าแนบริมฝีปากลงจุมพิตร่างบางอย่างดูดดื่ม มาร์คัสกับเจย์กระแอมทันที อเล็กซิสเงยหน้าขึ้น

“พวกนายออกมาช้ามาก”

“ก็ต้องรอให้นักข่าวออกไปให้หมดก่อน ไม่อยากให้เจดถูกสัมภาษณ์น่ะแค่รู้ว่าเป็นพยานในศาลนี่ก็ดังพอแล้ว แล้วก็ขอบใจสำหรับทุกอย่างนะอเล็กซ์” เจย์ตบไหล่เพื่อนสนิท

“ไม่ต้องเจย์ นายก็รู้ว่าส่วนหนึ่งชั้นทำเพื่อตนเองด้วย”

“ยังไงก็ขอบใจ อเล็กซ์” อเล็กซิสผงกศีรษะรับ

“ไปก่อนนะเจย์ ไว้เจอกันทีหลัง”

“o.k.” เจย์โบกมือให้

มาร์คัสเปิดประตูรถให้เจดกับอเล็กซิส ชายหนุ่มโอบร่างบางไว้จุมพิตที่หน้าผาก

"กลับบ้านนะเจด”

“ครับ” ร่างบางกระซิบตอบพิงศีรษะกับไหล่ของชายหนุ่ม

END