jade1

By SF


“สวัสดีครับ ผมขอรบกวนเวลาสักครู่”

เสียงทุ้มที่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงบ ทำให้อลิเซีย บรรณารักษ์สาวใหญ่ของห้องสมุดประจำมหาวิทยาลัย เงยหน้าขึ้นจากการตรวจเช็คหนังสือตรงหน้า แล้วก็ต้องชะงักพร้อมกับห่อปากอุทานในใจอย่างทึ่งๆ กับรูปลักษณ์ของชายหนุ่มร่างสูงผมดำตรงหน้า ก่อนจะเอ่ยปากถาม

“มีอะไรให้ช่วยหรือคะ” ท่าทีของอลิเซียทำให้ดวงตาสีเทาคมกริบ ภายใต้คิ้วเรียวได้รูปของชายหนุ่ม ทอประกายขำขันเล็กน้อย

“ผมชื่ออเล็กซิส เดเวอโรครับ เป็นผู้ช่วยของโปรเฟสเซอร์ทิลล์ มาขออนุญาตค้นข้อมูลที่ห้องเอกสารอ้างอิงนะครับ”

“ขอดูบัตรประจำตัวหน่อยค่ะ”

“ผมยังไม่ได้บัตรค เพิ่งเข้ามาช่วยโปรเฟสเซอร์ทิลล์ไม่นานนัก นี่เป็นจดหมายจากโปรเฟสเซอร์ทิลล์ครับ” อเล็กซิสยื่นจดหมายให้ หลังจากตรวจสอบและโทรศัพท์เช็คสักครู่ เธอก็เงยหน้าขึ้นยิ้มพร้อมกับอธิบาย

“ห้องนี้มีเอกสารอ้างอิงที่สำคัญ เลยให้เฉพาะระดับอาจารย์และผู้ที่ขออนุญาตพิเศษเข้าน่ะค่ะ เลยต้องตรวจสอบนิดหน่อย”

“ไม่เป็นไรครับ”

“เดือนนี้นกศึกษาที่ดูแลห้องเอกสารเป็น...เอ่อ...เจด....เดี๋ยวดิฉันจะให้เจดเปิดห้องให้นะคะ คุณจะมาใช้นานแค่ไหนคะ” บรรณารักษ์สาวใหญ่ถามหลังจากดูตารางการทำงานบนโต๊ะ

“คิดว่าคงใช้เวลาประมาณสองสามอาทิตย์ ก็คงถึงช่วงปิดเทอมพอดีน่ะครับ แต่ผมคงมาใช้เฉพาะในช่วงเย็นของทุกๆ วัน”

“งั้นวันต่อไปคุณมา ดิฉันจะให้เจดเปิดประตูให้เลยนะคะ” แล้วเธอก็ร้องเรียกเจดเบาๆ

“เจด! เจดมานี่เดี๋ยวนึงจ้ะ”

"ครับ อลิเซีย” เสียงใสนุ่มนวลตอบรับมาจากชั้นเก็บหนังสือที่ถูกส่งมาซ่อมแซมทางด้านหลัง พร้อมกับใบหน้าเรียวได้ที่โผล่ออกมา ดวงตาเขียวใสเหลือบมองไปชายหนุ่มร่าวสูงที่ยืนอยู่หน้าเคาเตอร์อย่างสงสัยแวบหนึ่ง

“เจด คุณเดเวอโรจะมาใช้ห้องเอกสารอ้างอิงประมาณสองอาทิตย์ เจดไปเปิดประตูให้นะจ้ะ อ้อ! แล้วก็คอยช่วยคุณเดเวอโรด้วยนะ” อลิเซียบอกรวดเดียวจบ ก่อนจะหันไปยุ่งกับงานตรงหน้าต่อ เจดหันมา ริมฝีปากบางแดงระเรื่อคลี่ยิ้มให้อเล็กซิส

“สวัสดีครับคุณเดเวอโร ตามผมมาทางนี้ครับ” รอยยิ้มแจ่มใสนั้นทำให้สายตาของชายหนุ่มก็ถูกตรึงให้หยุดชะงักกับที่จนเกือบจะลืมก้มศรีษะรับคำทักทาย ขณะที่ร่างโปร่งบางของเด้กหนุ่มขยับเดินออกมาจากเคาเตอร์

เจดเดินนำไปไม่กี่ก้าว แล้วก็รู้สึกแปลกใจเมื่อไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าเดินตามจึงหันกลับมาอย่างไม่ทันระวัง ทำให้ร่างบางชนโครมเข้ากับอกกว้างของอเล็กซิสที่เดินตามมาเงียบๆ เจดแทบหงายหลังขณะที่ร่างสูงรีบคว้าเอวของเด็กหนุ่มดึงไว้อย่างรวดเร็ว

"อุ๊บส์" เสียงใสอุทานอย่างตกใจแล้วรีบยกมือปิดปากเพราะกลัวรบกวนคนอื่นในห้องสมุด ทำให้อเล็กซิสยิ้มอย่างเอ็นดู ร่างบางเงยหน้าสบตาอเล็กซิสแล้วก็อุบอิบขอโทษ

“ขอโทษครับ พอดีผมไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าคุณเดินตามมา”

“มีคนเคยบอกผมเหมือนกันว่าฝีเท้าเบาอย่างนี้ แต่ก่อนต้องเป็นนักย่องเบาแน่ๆ” อเล็กซิสล้อเลียน พร้อมกับรับรู้ถึงโครงร่างบอบบางนุ่มนวลและกลิ่นหอมอ่อนๆ จากเรือนผมของร่างในอ้อมแขน

เจดสบตาคมคู่นั้นแล้วก็หน้าแดง รีบหมุนตัวออกอ้อมแขน เดินนำไปที่ห้องเอกสารฯ เมื่อไขกุญแจเปิดห้องแล้วจึงหันมาเชิญอเล็กซิส ร่างสูงเดินเข้าไปในห้องกวาดสายตามองรอบๆ อย่างพิจารณา ก่อนเดินไปที่หน้าต่างสุดมุมห้องแล้วเปิดม่านออกดู เจดเดินตามเข้ามาพลางยิ้ม เมื่อเห็นอเล็กซิสมองออกไปข้างนอก

“ห้องนี้เป็นห้องเดียวในมหาวิทยาลัยนะครับ ที่มองเห็นสนามกีฬาได้ทั้งสนาม นอกจากนี้ยังมองเห็นหอพัก และสวนดอกไม้ที่ประตูเข้าออกด้านหลังมหาวิทยาลัย แถมยังรวมบริเวณรอบๆอีกเพราะหน้าต่างเป็นกระจกถึง 3 ด้าน น่าเสียดายที่มาใช้เป็นห้องเก็บเอกสารฯ เสียนี่”

“นั่นสิ ไม่งั้นเวลาแข่งกีฬาก็ขึ้นมาดูบนนี้สบายเลย ไม่ต้องเบียดกับใคร” อเล็กซิสพูดดักคอ ทำให้เจดอมยิ้มแล้วกล่าวว่า

“คุณเดเวอโรเชิญตามสบายนะครับ เดี๋ยวผมขอตัวไปช่วยอลิเซียก่อน”

“อืมม์ ขอบคุณมากนะเจด” อเล็กซิส มองประตูที่ปิดตามหลังเจดอย่างระมัดระวัง ก่อนจะเดินไปดูพบว่าสามารถล็อคจากข้างในได้เขาก็ยิ้มอย่างพอใจ

อลิเซียเงยหน้าขึ้นมามอง เมื่อเจดเดินกลับไปช่วยตรวจเช็คกองหนังสือต่อ จนกระทั่งเสร็จเรียบร้อย

“งานตรงนี้ไม่มีอะไรแล้วนะเจด เดี๋ยวกลับไปช่วยคุณเดเวอโรก็ได้”

“ผมช่วยอลิเซียเก็บหนังสือก่อนดีกว่าครับ ใกล้ปิดเทอมแล้วเดี๋ยวเคลียร์หนังสือไม่ทันนะครับ”

"ขอบใจนะจ๊ะ ดีนะเนี่ยที่คราวนี้เจดมาทำงานพิเศษที่นี่ไม่งั้นฉันต้องแย่แน่ๆ แปลกนะยังเด็กอยู่กลับชอบมาเก็บตัวอยู่ในห้องสมุด ทุกปีจะไม่ค่อยมีนักศึกษาคนไหนสมัครใจมาทำงานพิเศษที่นี่เลย มีแต่ไปทำงานอย่างอื่นกันหมด”

“ผมชอบอ่านหนังสือน่ะครับ”

“หึ ตอบสมกับเป็นนักเรียนทุนเหรียญทองเลย” แล้วเปลี่ยนเรื่องพูด

“คุณเดเวอโรนี่หล่อมากนะ บุคลิกดีมากเลยนะ แหมไม่น่าเชื่อว่าจะมาเป็นผู้ช่วยของโปรเฟสเซอร์ทิลล์”

จริงอย่างที่อลิเซียพูด เจดนิ่งเมื่อนึกถึงใบหน้าคมเข้ม ผมสีดำสนิท คิ้วเรียวได้รูปและตาสีเทาคมกริบของอเล็กซิส เด็กหนุ่มหน้าแดงเล็กน้อยเมื่อนึกถึงแขนแข็งแรงที่รวบตัวเขาไว้จนเขารู้สึกถึงรูปร่างของชายหนุ่มที่สูงใหญ่กว่าเขามาก ช่วงไหล่และแผ่นอกกว้างเหมือนคนที่ออกกำลังสม่ำเสมอ แถมหน้าตาก็ไม่น่าเหมือนกับคนที่จมอยู่กับงานในห้องแล็ปของโปรเฟสเซอร์ทิลล์เลย

“เฮ้..เจด เหม่อเชียวนะคิดถึงหนุ่มหล่อหรือไง” อลิเซียล้อเลียนทำให้เจดสะดุ้งเพราะกำลังคิดอย่างนั้นจริงๆ

“ผมไม่คุยแล้ว เดี๋ยวงานไม่เสร็จ” เจดรีบเปลี่ยนเรื่องแล้ว หอบกองหนังสือเดินไปเช็คด้านหลังทันที ทำใหอลิเซียหัวเราะตามหลังอย่างเอ็นดู

------------------------------

เจดวิ่งออกจากหอพัก วันนี้เขาสายมากแล้ว เป็นเพราะวิชาสุดท้ายที่เรียนวันนี้ปิดคอร์ส และจะหยุดให้นักศึกษาเตรียมอ่านหนังสือก่อนสอบ เลยมีคนซักถามอาจารย์มากจนเลิกช้ากว่าปกติ

“เจด” เจดชะงัก หันไปเมื่อได้ยินเสียงเรียก แล้วยิ้มรับ

“คุณเดเวอโรวันนี้ไม่ไปห้องสมุดหรือครับ”

“กำลังจะไป พอดีเดินผ่านทางนี้เลยแวะดูสนามกีฬาน่ะครับไม่คิดว่าจะเจอคุณ แล้ววันนี้เจดไม่ไปห้องสมุดหรือ”

“กำลังจะไปเหมือนกันครับ วันนี้เลิกเรียนช้าป่านนี้อลิเซียนั่งจัดหนังสือแย่แล้ว ยิ่งไม่ค่อยมีคนช่วยอยู่”

“ไม่เป็นไรมั้ง วันนี้ถ้างานไม่เสร็จผมรับจ้างอยู่ช่วยก็ได้นะ” อเล็กซิสอาสา เพราะความจริงแล้วเขาอยากอยู่ดูหน้าหวานๆ นี่ให้นานอีกหน่อย

“จริงหรือครับ แหมผมไม่มีเงินพอจ้างคุณหรอก” เจดพูดแล้วหัวเราะเบาๆ เมื่อคิดว่าชายหนุ่มล้อเล่น

“ใครบอกว่าจะเป็นเงินล่ะ แค่อาหารเย็นสักมื้อ หรือช่วยผมค้นเอกสารสักชั่วโมงก็ได้” ชายหนุ่มพูดแล้วมองเจดด้วยสายตาที่ทำให้เจดถึงกับหน้าแดงรีบเมินหน้าหนี ไม่กล้าพูดอะไรต่อ

เจดเปิดประตูห้องสมุดแล้วขอโทษอลิเซียที่มาช้า เธอยิ้มแล้วมองทั้งคู่ ตลอดเวลาที่ผ่านมาอลิเซียไม่เคยเห็นเจดยิ้มและหัวเราะบ่อยอย่างนี้มาก่อน จากที่ทำงานด้วยกันมาระยะหนึ่งทำให้อลิเซียรู้จักเจดดีขึ้น เจดเป็นเด็กที่เติบโตมาในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า แต่เป็นเด็กที่เรียนดีและขยันทำให้ได้รับทุนเรียนและก็พาสชั้นขึ้นมาได้เรื่อย จนกระทั่งสามารถเข้าเรียนที่นี่ซึ่งได้ชื่อว่าเป็นมหาวิทยาลัยที่ดีที่สุดของรัฐและกำลังจะจบด้วยอายุเพียง 20 ปี อลิเซียรักและเอ็นดูเจดมากจึงค่อนข้างพอใจที่เห็นอเล็กซิสทำให้เจดมีความสุข และหวังว่าอเล็กซิสจะอยู่เป็นผู้ช่วยโปรเฟลเซอร์ทิลล์ไปนานๆ

เจดมองรายการหนังสือในมือแล้วมองดูชั้นหนังสือ ‘ใครเอาไปไว้บนนั้นกันนะ’ ร่างบางคิดอย่างโมโหเล็กน้อย เมื่อเห็นหนังสืออยู่ผิดที่ผิดทาง ปกติแล้วในห้องเก็บเอกสารนี้จะไม่อนุญาตให้เก็บหนังสือเองเพราะกลัวว่าจะเก็บผิดที่ผิดทางแล้วยากแก่การค้นหา

เด็กหนุ่มเลื่อนบันไดมาพร้อมกับปีนขึ้นไป ค่อยๆ รื้อหนังสือออกมากองใหญ่ แต่ขณะที่กำลังจะปีนลง ร่างบางก็ชะงักอย่างตกใจเมื่อบันไดเริ่มโงนเงน น้ำหนักหนังสือยิ่งทำให้เจดทรงตัวไม่ดี

“ระวัง!” เสียงอุทานอย่างตกใจดังลั่นมาจากด้านหลัง พร้อมกับที่ร่างบางเริ่มเสียหลัก

โครม ! ! ! !

หนังสือหล่นกระจายแทบเท้า ขณะที่อเล็กซิสรวบเอวบางไว้ได้ทันก่อนที่จะร่วงตามลงมา เจดกอดคอชายหนุ่มแน่นอย่างตกใจ

“เจด ไม่เป็นไรนะ” ร่างสูงถามเบาๆ กระชับอ้อมแขนแน่นเข้าเล็กน้อย เจดพยักหน้าเล็กน้อย ทำให้ปอยผมสีน้ำตาลนุ่มสวยเคลียอยู่ข้างแก้มของอเล็กซิส จนชายหนุ่มเผลอสูดลมหายใจลึก เจดกระซิบเมื่อความเขินอายเริ่มเข้ามาแทนที่ความตกใจ

“เอ่อ..ผมไม่เป็นไรแล้วครับคุณเดเวอโร ปล่อยผมเถอะครับ” มือเล็กค่อยๆ ขยับดันตัวออกเมื่อรู้สึกว่าอเล็กซิสชักจะกอดเขาไว้แน่นเกิน ชายหนุ่มค่อยวางปล่อยร่างในอ้อมแขนลง เจดเงยหน้าขึ้นยิ้มขณะจะขอบคุณแล้วก็ชะงักเมื่อสบตาสีเทาคมกริบ

อเล็กซิสก้มหน้าลงช้าๆ อย่างเผลอตัว เมื่อดวงตาสีเขียวใสหลบลงอย่างเขินอาย

“ตายจริง! นี่เกิดอะไรขึ้น...” อลิเซียอุทานเมื่อเห็นกองหนังสือเกลื่อนพื้น เสียงนั้นทำให้ชายหนุ่มชะงัก เจดหน้าแดงเรื่อ รีบก้าวออกไป

“ขอโทษครับอลิเซีย พอดีผมพลาดตกบันได หนังสือเลยหล่นลงมาแล้วผมจะรีบเก็บครับ”

“แล้วเจ็บตรงไหนหรือเปล่าจ้ะ” อลิเซียถามอย่างเป็นห่วง

“ไม่ครับ พอดีคุณเดเวอโรช่วยทัน” อลิเซียมองหน้าแดงเรื่อของเจดอย่างแปลกใจ แต่ก็ไม่พูดอะไรขณะตรงเข้ามาช่วยเก็บ หลังจากนั้นเจดค่อยๆ หอบหนังสือมาเก็บเข้าชั้นพร้อมกับแอบเหลือบตามองไปทางชายหนุ่มที่หันค้นเอกสารต่อด้วยท่าทางเรื่อยๆ ตามสบายของเขา แล้วร่างบางก็ถอนใจเบาๆ เมื่อครู่คงไม่มีอะไร เขาคงคิดมากไปเอง

---------------------------------

“คุณเดเวอโรครับ ห้องสมุดจะปิดแล้วนะครับ” เย็นของวันศุกร์ เจดเปิดประตูห้องเอกสารเข้ามาเตือนอเล็กซิส ชายหนุ่มหันหน้าจากหน้าต่างพร้อมกับยิ้มรับร่างบางอย่างอ่อนโยน

“ครับ เดี๋ยวผมขอเก็บเอกสารสักครู่”

“ผมจะรออยู่ที่ประตูใหญ่นะครับ”

อเล็กซิสมองตามหลังเด็กหนุ่ม เขารู้สึกผูกพันกับเจดมากขึ้นทุกวัน บางวันที่ไม่ต้องทำงานแต่เขาก็มาที่ห้องเอกสารนี้เพียงเพื่อจะได้พบหน้าเจดเท่านั้น เจดน่ารัก อ่อนโยน และไม่ค่อยพูดนัก จึงมักจะเป็นฝ่ายนั่งฟังเงียบๆ

ระยะแรกเพียงแค่ได้มองเจดค้นหาเอกสาร หรือจัดเรียงหนังสือภายในห้องเดียวกันก็เพียงพอ แต่ระยะหลังชายหนุ่มก็ตัวรู้ว่าสายตาเขามักจะมองตามหลังเด็กหนุ่มเสมอ เขาต้องการเจด! สิ่งนี้มันเกิดขึ้นรวดเร็วมากแต่อเล็กซิสก็แน่ใจในตนเอง ยิ่งอยู่ใกล้ชิดกันมากเท่าไรเขายิ่งต้องคอยควบคุมความรู้สึกของตนเองมากขึ้นทุกวัน

ช่างเป็นการกะเวลาที่แย่อะไรอย่างนี้

อเล็กซิสคิด เขาพบว่าตนเองต้องมาตกหลุมรักในขณะที่กำลังทำงานสำคัญ และทำตัวเหมือนกำลังหลอกลวงเจดอยู่ เนื่องจากไม่สามารถบอกถึงความจริงของงานที่เขาทำอยู่ได้

หลังจากปิดประตูห้องสมุดใหญ่ เจดหันหน้ามามองอเล็กซิส เมื่อชายหนุ่มชวนเขาไปกินอาหารค่ำด้วยกัน แววตาลึกซึ้งที่มองมาทำให้เจดหน้าแดง และก็ไม่อาจปฏิเสธใจตัวเองได้ได้ เขาก็อยากอยู่กับชายหนุ่มให้นานกว่านี้อีกนิดหนึ่ง เพราะวันนี้เป็นวันสุดท้ายที่เขาทำงานที่ห้องสมุดแล้ว พรุ่งนี้ก็ต้องเตรียมอ่านหนังสือสอบคงไม่มีโอกาสเจอชายหนุ่มได้บ่อยๆ เหมือนเดิม

“เอ่อ คุณเดเวอโรครับ พรุ่งนี้เป็น...” เสียงเจดขาดหายไปเมื่อได้ยินเสียงเรียกชื่อต้นของชายหนุ่มอย่างสนิทสนม

“อเล็กซิส” อเล็กซิสหันกลับไปมอง

“เจนนิเฟอร์” ชายหนุ่มเรียกชื่อหญิงสาวตรงหน้า เจนนิเฟอร์เองเป็นเจ้าหน้าที่ของคณะวิทยาศาสตร์ที่โปรเฟสเซอร์ทิลล์สอนอยู่ และนับว่าเป็นดาวของมหาวิทยาลัยด้วยใบหน้าและรูปร่างที่งดงาม หญิงสาวยิ้มหวานให้กับชายหนุ่มพร้อมกับยื่นหน้าไปจุมพิตที่ริมฝีปากของชายหนุ่มอย่างสนิทสนม ก่อนที่จะคล้องแขนชายหนุ่มไว้

“ตามหาตัวคุณยากจริงๆ วันนี้ชั้นไม่ยอมปล่อยคุณแน่”

“เจนนิเฟอร์ ช่วงนี้ผมยุ่งมากนะครับต้องค้นหาเอกสารให้โปรเฟสเซอร์ทิลล์” อเล็กซิสดันร่างหญิงสาวออกห่างพลางมองข้ามไหล่ไปสบตาเจด

“แหมแต่วันนี้วันศุกร์หรือคุณจะทำงานกระทั่งคืนวันศุกร์” เจนนิเฟอร์มองสบตาชายหนุ่มอย่างมีความหมาย

“วันนี้ผมมีนัดแล้ว”

เจดมองภาพตรงหน้าแล้วรู้สึกแน่นหน้าอกหายใจขัดๆ ขึ้นมาอย่างประหลาด เด็กหนุ่มสะบัดหน้าอย่างไม่เข้าใจตนเอง ก่อนจะฝืนยิ้มออกมาแล้วบอกอเล็กซิส

“คุณเดเวอโร ไม่ต้องกังวลเรื่องนัดผมหรอกครับ พอดีผมเพิ่งนึกออกว่ามีธุระสำคัญ ลาก่อนนะครับ” คำพูดสุดท้ายหลุดออกไปด้วยน้ำเสียงเบาหวิว ก่อนที่จะวิ่งจากไปโดยไม่สนใจเสียงเรียกของชายหนุ่ม

-------------------------

ปัง!

เจดปิดประตูเสียงดัง ก่อนค่อยๆเดินไปนั่งที่ขอบเตียงแล้วทิ้งตัวลงนอน เจดสูดลมหายใจลึกเมื่อเริ่มเข้าใจตนเอง เขากำลังหึงเพราะ “เขารักอเล็กซิส” ร่างบางพลิกตัวนอนคว่ำกับเตียง เป็นไปไม่ได้ระยะเวลาเพียงแค่ไม่กี่วันนี่นะหรือ และถ้าอเล็กซิสรู้ล่ะสายตาจะมองเขายังไง เจดคงทนไม่ได้แน่ถ้าจะถูกมองอย่างรังเกียจหรือขยะแขยง

บางทีก็ดีเหมือนกันที่เขาทำงานที่ห้องสมุดวันสุดท้ายแล้ว เขาจะได้ไม่ต้องพบอเล็กซิสอีก ไม่เช่นนั้นเขาอาจเผลอแสดงความรู้สึกในใจออกไปให้อเล็กซิสรู้แน่ เจดคิดอย่างเจ็บปวด

เช้าวันจันทร์

อเล็กซิสเดินเข้ามาในห้องสมุด พร้อมกับมองหาเจดเสาร์อาทิตย์ที่ผ่านมาเขามีงานจึงไม่ได้มาห้องสมุด ทำให้เขาคิดถึงเจดจนไม่รอถึงตอนเย็นซึ่งเป็นเวลาปกติที่เขาจะมาใช้ห้องเอกสารอ้างอิง เพราะสายตาของเจดที่มองมาก่อนวิ่งจากไปนั้น ทำให้เขามีความหวังว่าเด็กหนุ่มอาจมีความรู้สึกพิเศษกับเขาเช่นกัน แต่ก็กังวลที่เจดเข้าใจผิดเรื่องของเจนนิเฟอร์ แถมเขายังหายไปทั้งเสาร์อาทิตย์เสียอีก

“คุณเดเวอโร” บรรณารักษ์คนเดิมเข้ามาทักเขา

“วันนี้มาเช้านะคะ วันนี้ดิฉันจะช่วยคุณหาข้อมูลแทนเจดนะคะถ้ามีอะไรก็บอกได้เลย”

“แล้วเจดล่ะครับ” อเล็กซิสถามอย่างเป็นห่วง ทำให้อลิเซียงง! เจดไม่ได้บอกอเล็กซิสหรอกหรือเนี่ย หรือว่ามีเรื่องอะไรกันเพราะท่าทางของอเล็กซิสก็ดูกังวล

“หมดเวลาทำงานพิเศษของนักศึกษาแล้ว และใกล้ถึงฤดูกาลสอบไฟนอลสำหรับเทอมนี้แล้วค่ะ เจดเองเทอมสุดท้ายแล้วต้องขยันมากหน่อย ถึงแม้จะเป็นเด็กเรียนดีก็เถอะ”

อเล็กซิสยืนอึ้ง ทำไมเจดไม่บอกเขา หรือคิดว่าไม่สำคัญไม่พบกันอีกก็ไม่เป็นไร ชายหนุ่มคิดในใจและเม้มริมฝีปากแน่น

“ผมขอที่อยู่ของเจดได้มั้ยครับ พอดีมีงานด่วนอยากให้เขาช่วยเรื่องข้อมูลนิดหน่อยนะครับ”

“เจดพักอยู่ที่หอพักเกรย์ของมหาวิทยาลัยนี่เองค่ะ ห้อง 710 คุณลองแวะไปดูตอนเย็นนะคะวันนี้รู้สึกเขาจะมีติวหนังสือตลอดวัน”

------------------------------

ก๊อก ก๊อก!

เจดเงยหน้าจากหนังสือที่กำลังอ่านอยู่อย่างไม่ค่อยมีสมาธินัก อาจเป็นโจล่ะมั้ง เจดถอนหายใจเมื่อคิดถึงเพื่อนร่วมหอพัก พวกเขาเรียนคณะเดียวกันแต่ผลการเรียนของโจค่อนข้างแย่ เจดมักคอยให้ความช่วยเหลืออยู่บ่อยๆ กับคนอื่นหรือกับอาจารย์โจมักจะทำตัวเป็นพวกขวางโลกทำให้ไม่ค่อยมีใครชอบเขามากนัก แต่ไม่ใช่กับเจดซึ่งดีและสม่ำเสมอกับโจมาโดยตลอด แต่พักหลังโจมักทำตัวแปลกๆ หายไปจากหอพักตอนกลางคืนก็บ่อย ไม่ค่อยได้เข้าเรียน และแยกตัวออกไปทำให้เจดไม่ค่อยได้พบโจบ่อยนักทั้งที่เรียนและพักที่เดียวกัน

เจดเดินไปเปิดประตูพร้อมขมวดคิ้ว เห็นจะต้องเตือนกันบ้างแล้ว!

“คุณอเล็กซิส”

เจดตะลึง ครางชื่อชายหนุ่ม ขณะมองร่างสูงตรงหน้าอย่างคาดไม่ถึง ขณะเดียวกันอเล็กซิสก็ยกมือค้างมองเจดไม่วางตาเช่นกัน เขาไม่เคยเห็นเจดในสภาพไม่เรียบร้อยอย่างนี้ ตอนนี้ร่างบางสวมเสื้อยืดไม่มีแขน กางเกงขาสั้นสีขาวเผยให้เห็นแขนขายาวเรียว ผิวขาวดูเนียนนุ่มน่าสัมผัส ผมสีน้ำตาลอ่อนนุ่มดูยุ่งเหยิงซึ่งเจ้าตัวคงยกมือเสยโดยไม่ค่อยเอาใจใส่นัก ตาสีเขียวใสที่มองตรงมาอย่างตกใจ ก่อนที่จะทอประกายลึกซึ้งโดยเจ้าตัวไม่ทันเก็บความรู้สึก

และก่อนที่จะเด็กหนุ่มจะตัดสินใจทำอะไร อเล็กซิสก็แทรกตัวเข้ามาในห้องก่อนที่จะผลักประตูปิด เขาเดินตรงเข้าหาเจด ด้วยท่าทีที่ดูเหมือนคุกคามทำให้เจดถอยหลังไปเรื่อยๆ จนขาชิดขอบเตียง

“คุณอเล็กซิส...จะ..ทำ เอ่อ..มีธุระอะไรครับ” ร่างบางถามอย่างตะกุกตะกัก

“เจด” อเล็กซิสพึมพำ สิ่งที่ตั้งใจมาพูดเลือนหายออกจากสมอง เมื่อพบหน้าร่างบาง

เจดยืนงงมองหน้าอเล็กซิสอย่างไม่แน่ใจ แต่เมื่อสบตาสีเทาคู่นั้นแล้วเจดรู้สึกเหมือนตกลงไปในบ่อน้ำที่ลึกจนไม่สามารถโผล่ขึ้นมาได้ เจดยืนมองใบหน้านั้นค่อยก้มลงมาเหมือนถูกสะกด ก่อนที่จะสะดุ้งรู้ตัวเมื่อใบหน้านั้นก้มลงมาใกล้จนตาพร่า รีบยกมือขึ้นยันอกกว้างไว้ พร้อมกับส่งเสียงเรียก อเล็กซิสด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“อล็กซ์......อื้ม......”

เสียงขาดหายไปเมื่ออเล็กซิสปิดเรียวปากนุ่มด้วยริมฝีปากของเขา ลิ้นอุ่นค่อยเปิดเรียวปากนั้น ก่อนสอดปลายลิ้นเข้าไปกระหวัดเกี่ยวกับปลายลิ้นนุ่มเพื่อชิมความหอมหวานนั้นอย่างกระหาย อเล็กซิสจับประคองต้นคอบางนั้นไม่ให้ถอยหนี เข่าของเจดอ่อนยวบลงจนมือที่ยื่นไปผลักอกกว้างนั้นเปลี่ยนเป็นยึดจับปกเสื้อของชายหนุ่มไว้แน่นเพื่อประคองตัว อเล็กซิสย้ำจุมพิตยาวนานก่อนจะถอนริมฝีปากออกมองหน้าหวานในอ้อมแขน เจดหายใจหอบตาสีเขียวใสกลับขุ่นมัวด้วยอารมณ์พิศวาสที่เจ้าตัวเองก็คาดไม่ถึง ริมฝีปากแดงช้ำสั่นระริก

“ทำไม.....”

เจดอ้าปากจะถาม แต่อเล็กซิสยื่นปลายนิ้วแตะริมฝีปากที่สั่นระริกนั้นไว้ก่อนที่จะช้อนร่างบางขึ้นวางบนเตียงพร้อมกับโน้มตัวลงมาทาบทับ เสื้อผ้าบางๆ ของเจดไม่ใช่ปัญหา มือเรียวแข็งแรงจับชายเสื้อของเจดขึ้นดึงออกทางศีรษะอย่างง่ายดาย ไม่สนใจกับการขัดขืนที่ดูจะอ่อนแรงลงเรื่อยๆ นั้น ริมฝีปากร้อนรุมค่อยจุมพิตหน้าผาก และเล็มใบหู ลำคอระหง ก่อนจะลดลงมาที่หน้าอก ลิ้นร้อนๆ ตวัดไล้เลียยอดอกพร้อมกับดูดเม้มอย่างแรง

“อ๊ะ........อือ.......” ร่างบางถึงกับผวา มือสองข้างเกร็งจับผ้าปูที่นอนไว้แน่น ขบริมฝีปากด้วยฟันซี่เล็กจนแดงช้ำ หอบหายใจถี่เร็ว ชายหนุ่มพรมจุมพิตไล้เลียชิมความหอมหวานไปทั่วร่างบาง พร้อมกับที่มือดึงขอบเอวกางเกงขาสั้นลงตามเรียวขาขาว

“ไม่...” เจดอุทานเสียงเครือ มือเล็กเรียวจับมือแข็งแรงไว้แต่หรือจะสู้แรงของชายหนุ่มได้ อล็กซิสไม่ฟังเสียงเขาครอบครองส่วนสำคัญของเด็กหนุ่มไว้ด้วยริมฝีปากอันร้อนผ่าว ลิ้นนุ่มๆ นั้นชิมความบริสุทธ์ด้วยความกระหาย มือทั้งสองข้างจับสะโพกเล็กนั้นยกขึ้นสู่ริมฝีปากของตนเอง ปลายลิ้นตวัดไล้เลียส่วนปลายก่อนจะครอบครองทั้งหมด

“อือ.....อเล็กซิส.....อเล็กซ์......อ๊ะ....” เจดครางและหอบหายใจถี่เร็วเมื่อความสุขเริ่มทวีสูงขึ้น สูงขึ้น สมองว่างเปล่าไม่รับรู้อะไรอีกแล้ว รู้แต่ว่าต้องการมากกว่านี้ เด็กหนุ่มพยายามไขว่คว้าหาความสุข มือสองข้างจับศีรษะของชายหนุ่มไว้แน่น แอ่นสะโพกยกขึ้นสู่ริมฝีปากชายหนุ่ม ก่อนจะกรีดเสียงร้องออกมาเมื่อจุดสุดยอดมาถึง แล้วเจดหลั่งความร้อนผ่าวสู่ปากอเล็กซิส ขาเรียวสั่นระริกก่อนค่อยลดขาลงจากบ่าของชายหนุ่มอย่างอ่อนแรง

อเล็กซิสถอนริมฝีปากออกจากส่วนกลางลำตัวของเจด เลื่อนตัวขึ้นไปมอบจุมพิตที่ริมฝีปากบาง เจดได้ลิ้มรสชาติของตนเองจากริมฝีปากของชายหนุ่ม รสและกลิ่นนั้นทำให้อารมณ์ของเจดค่อยๆ ร้อนรุ่มขึ้นมาอีกครั้ง อเล็กซิสถอนริมฝีปากก่อนลุกขึ้นยืน เจดลืมตาอันพร่ามัวขึ้นมองร่างของอเล็กซิสที่ลุกยืนพร้อมกับถอดเสื้อผ้าออกอย่างเร่งรีบ เจดมองร่างเปลือยของอเล็กซิส รูปร่างชายหนุ่มแข็งแรงเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อเหมือนคนที่ออกกำลังกายอยู่เป็นประจำ สายตาของเจดมองต่ำลงไปที่กลางลำตัว แล้วก็หน้าแดงรีบตวัดสายตาขึ้นสบตาอเล็กซิส

ชายหนุ่มยิ้มมองร่างบอบบางงดงามตรงหน้า ผิวพรรณเป็นสีชมพูระเรื่อด้วยแรงอารมณ์ เจดหน้าแดงมากขึ้นเมื่อมองเห็นแววปรารถนาที่ร้อนแรงของชายหนุ่ม รีบงอเข่าเข้าหาตัวมือสองข้างควานหาผ้าคลุม แต่อเล็กซิสชิงดึงผ้าคลุมออกจากมือบางวางเข่าข้างหนึ่งลงบนเตียงมือแข็งแรงจับข้อเท้าเล็กของเจดดึงออก ก่อนแทรกกายเข้าไปหว่างขาเรียวคู่นั้น นิ้วเรียวแข็งแรงกดปลายคางของเจดลงเปิดริมฝีปากนุ่มด้วยปลายลิ้นของตนเอง จูบครั้งนี้ร้อนแรงและเรียกร้องมากขึ้นจนอารมณ์ของเจดกระเจิดกระเจิง รับรู้ความแข็งแกร่งร้อนผ่าวที่กดแนบบริเวณหน้าท้อง

เจดครางเมื่อริมฝีปากคู่นั้นเริ่มและเล็มตามลำคอระหง เลยมาที่ยอดอกพร้อมกับดูดดื่มด้วยความกระหายจนทำให้ร่างบางผวาขึ้นพร้อมกับอ้าปากหอบหายใจ นิ้วเรียวของชายหนุ่มสอดเข้ามาในปากบางฟันเล็กๆ ของเด็กหนุ่มขบกัดปลายนิ้วเบาๆ ปลายลิ้นกระหวัดเกี่ยวกับปลายนิ้วของชายหนุ่มไว้ อเล็กซิสสูดลมหายใจเฮือกหนึ่งเมื่อลิ้นเล็กๆ ดูดดื่มกับปลายนิ้วเรียวเขาตามสัญชาติญาณ ชายหนุ่มรีบดึงนิ้วออกแล้วลดนิ้วที่ชุ่มไปด้วยน้ำลายลงแตะไปที่ปากทางคับแคบระหว่างเรียวขาของร่างบางนั้นสอดนิ้วเข้าไปอย่างระมัดระวัง

“อ๊ะ.......อา.......” เจดเกร็งเมื่อรู้สึกถึงสิ่งแปลกปลอมสอดแทรกเข้ามาในร่างกาย เจ็บแปลบแต่ก็แฝงไปด้วยความสุขที่แสนประหลาด เป็นความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย ต้นขาเรียวงามแยกออกกว้างตามแรงกดจากมือใหญ่ อเล็กซิสเพิ่มนิ้วเป็นสองนิ้วและสามนิ้ว เจดอ้าปากหอบหายใจ เมื่อเขาขยับนิ้วเข้าออกครูดกับช่องแคบๆนั้น

“ฮึก......อื้อ......อเล็กซิส” กล้ามเนื้อเกร็งรัดรอบนิ้วของชายหนุ่ม อเล็กซิสเงยหน้าขึ้นมองสบตาเด็กหนุ่มเปลวไฟพิสวาสกระพือโหม ถอนนิ้วออกแล้วยกสะโพกบางขึ้นค่อยๆสอดแทรกความแข็งแกร่งเข้าไป แม้เขาจะระวังแต่ความใหญ่ใตแข็งแกร่งนั้นก็เกินกว่าร่างบอบบางจะรับได้ เจดเกร็งร่างทันที มือสองข้างเปลี่ยนผลักไสอกกว้าง

“อื้อ..อ..อเล....อเล็กซ์ เจ็บ ไม่! หยุด หยุดก่อน”

“อึ๊..เจดอย่าเกร็งสิ” อเล็กซิสขบกรามแน่น

เจดครางขมวดคิ้ว น้ำตาซึมแตะปลายขนตาเป็นประกายระยิบ อเล็กซิสกัดฟันแน่นเหงื่อซึมเมื่อสอดแทรกมาได้ครึ่งทาง ช่องทางคับแคบร้อนผ่าวที่บีบรัดเขาแนบแน่นทำให้ความสุขของชายหนุ่มแทบทะลัก อเล็กซิสจับขาเรียวคู่นั้นพันรอบเอวเขา แล้วยกสะโพกบางขึ้นก่อนตัดสินใจแทรกตัวลงไปจนสุดทาง

“อ๊า.......” เจดกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด มือพยายามดันอกกว้างออกไป

“เจด...” อเล็กซิสครางออกมาด้วยความสุขโน้มริมฝีปากจุมพิตซับน้ำตาก่อนวกริมฝีปากลงมาที่ริมฝีปากนุ่มที่ได้กัดเม้มแน่นจนเลือดซึม มืออีกข้างเลื่อนลงไปสัมผัสลูบไล้ที่หว่างขาเรียวขยับกระตุ้นอารมณ์ของเด็กหนุ่ม

เจดสะอื้นแล้วผ่อนลมหายใจ รู้สึกเต็มตื้นระคนเจ็บแปลบที่ท้องน้อยเมื่อถูกเติมเต็มด้วยความแข็งแกร่งของชายหนุ่ม อเล็กซิสหยุดชะงักชั่วครู่เพื่อให้ร่างบางปรับตัว เมื่อความเจ็บเริ่มคลายลงเจดเริ่มรู้สึกถึงความสุขที่เริ่มทวีขึ้นทดแทน เจดสบตาชายหนุ่มอย่างไม่แน่ใจ เมื่อเกิดความต้องการที่จะขยับ เด็กหนุ่มเริ่มยกสะโพกขึ้นตามสัญชาตญาณกล้ามเนื้อบีบรัดรอบชายหนุ่มไว้แน่น

“อา......อีกซิเจด ขยับอีกสิ..” เสียงอเล็กซิสคราง เมื่อร่างบางขยับได้ไม่ทันใจ มือแข็งแรงนั้นจึงจับสะโพกเล็กไว้แน่น อเล็กซิสถอนตัวขึ้นและแทรกกายลงไปอีกครั้ง และอีกครั้ง จังหวะเริ่มรุนแรงขึ้น เจดกัดริมฝีปากแน่นเมื่อรู้สึกเจ็บแปลบแต่ไม่นานร่างบางเริ่มรู้สึกถึงความสุขสมที่ทวีขึ้น สะโพกเพรียวของเจดเริ่มขยับตอบโต้อย่างขลาดอาย

ในห้องมีแต่เสียงหอบหายใจของทั้งคู่ ชายหนุ่มจับสะโพกบางไว้พร้อมทั้งโถมกายลงไปยังความนุ่มละมุนที่รัดรึงเขาไว้แน่น เจดยกมือสองข้างขึ้นปิดริมฝีปากตนเองเพื่อกลั้นเสียงกรีดร้อง ความเจ็บปวดถูกลืมเลือนไปจนหมดสิ้น เหลือแต่ความสุขที่ถาโถมเข้ามา เจดสบตาอเล็กซิสแรงเสียดสีแต่ละครั้งทำให้เกิดความเสียวซ่านจนสุดระงับ เจดจึงยกมือขึ้นไปโอบรอบคอของชายหนุ่ม ยกศีรษะขึ้นเผยอริมฝีปากบางแนบไปยังริมฝีปากได้รูปของชายหนุ่ม ลิ้นนุ่มๆสอดเข้าไปในปากของชายหนุ่มอย่างกล้าหาญเป็นครั้งแรก

“อืมม์.....”อเล็กซิสครางด้วยความพอใจ ดูดรับปลายลิ้นนุ่มนั้น เสียงหอบหายใจดังขึ้นในที่สุดจุดสุดยอดของเจดก็มาถึง

“อ๊ะ....อเล็กซ์...... “ เจดกรีดเสียงเรียกอเล็กซิส ก่อนจะทิ้งศีรษะลงไปอย่างอ่อนแรง ร่างกระตุกฉีดพุ่งความต้องการออกมาเลอะตัวทั้งคู่ แรงบีบรัดเป็นจังหวะจากเด็กหนุ่มทำให้อเล็กซิสทนไม่ไหว เขาถอนตัวออกมาจนเกือบสุด และโถมกายลงไปเป็นครั้งสุดท้ายก่อนหลั่งความความสุขสมเข้าไปในร่างของเจด อเล็กซิสครางเสียงแผ่วทุ้มออกมาทิ้งตัวลงทับร่างบางอย่างเหนื่อยอ่อน ขณะที่เจดค่อยๆ ลดขาเรียวงามที่สั่นระริกลงจากเอวของชายหนุ่ม แต่แขนยังโอบรอบไหล่กว้างไว้แน่น

ชายหนุ่มก้มลงมองร่างบางในอ้อมอก เห็นเจดหลับตาแน่นลมหายใจหอบถี่ ชายหนุ่มค่อยถอนตัวออกแต่กระนั้นก็ยังทำให้ร่างบางสะดุ้งด้วยความเจ็บ อเล็กซิสพลิกตัวนอนหงายพร้อมกับดึงร่างบางขึ้นมาทาบทับบนอก แทรกขาข้างหนึ่งเข้าไประหว่างต้นขาเรียวงามจนรู้สึกถึงความชุ่มชื้นของเขาที่ค้างคาอยู่ในร่างของเจด ร่างของทั้งคู่ชื้นไปด้วยเหงื่อจนรู้สึกเย็น อเล็กซิสดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างลูบผมอ่อนนุ่มที่ปกคลุมศีรษะเล็กๆนั้น ก่อนจะถอนหายใจด้วยความสุขพริ้มตาลง

เมื่อพายุผ่านพ้นไป สติเจดเริ่มกลับคืนมาร่างบางเม้มริมฝีปากแน่น พระเจ้าช่วย! เจดคิดอย่างว้าวุ่น นี่มันอะไรกัน ทำไมเขาถึงปล่อยให้มันเกิดขึ้น เจดเลื่อนตัวลงจากอกกว้างพลิกตัวนอนหันหลัง เด็กหนุ่มยกหลังมือขึ้นอุดปาก รู้สึกอับอายที่เผลอยินยอมพร้อมใจไปกับความต้องการปลดปล่อยทางร่างกายของอเล็กซิส

“เจด” อเล็กซิส มองท่าทีของร่างบางอย่างกังวล เขาไม่เสียใจในสิ่งที่ทำลงไปกลับพอใจเสียด้วยซ้ำ แต่เจดล่ะ เขาเอื้อมมือไปแตะไหล่บางนั้น เจดสะบัดตัวทันทีแล้วรีบลุกนั่งหันหลังให้ดึงผ้าคลุมตัวก่อนจะก้าวขาลงจากเตียงทันที แต่แล้วร่างบางก็ทรุดลงด้วยความเจ็บปวดพร้อมกับหลุดเสียงอุทาน

“โอ๊ย!”

“เจด” อเล็กซิสอุทานอย่างตกใจก่อนลุกขึ้นยืนเต็มตัว ช้อนร่างบางขึ้นมาทั้งผ้าห่มที่พันรุงรังนั้นหมุนตัวไปนั่งที่เก้าอี้นวมตัวใหญ่ที่มุมห้อง ตอนนี้เขาต้องอยู่ห่างเตียงไว้สักพักไม่เช่นนั้นคงไม่ทันได้คุยอะไรกันอีกแน่ แค่มองร่างตรงหน้าเท่านั้นอารมณ์ของเขาก็พร้อมที่จะเตลิดไปไกล อเล็กซิสจัดร่างบางให้นั่งบนตักเขา และโอบไว้แน่น

“เป็นอะไรไป เจด” ร่างบางก้มหน้าไม่สบตาพร้อมกับส่ายศรีษะ

“ไม่....”

“ไม่ ได้ยังไง บอกผมซิคนดี”

“คุณ..คุณทำอย่างนี้ทำไม แล้ว...เอ่อ..คุณเจนนิเฟอร์” เจดพึมพำถามเมื่อไม่สามารถดิ้นหนีไปไหนได้ อเล็กซิสเริ่มยิ้มเมื่อเข้าใจปฏิกิริยาของเจด

“ผมพบกับเจนนิเฟอร์แค่ไม่กี่ครั้งตอนที่เธอมาหาโปรเฟสเซอร์ทิลล์เท่านั้น แล้วเราก็เคยไปกินข้าวด้วยกันแค่หนเดียว” เจดใจชื้นขึ้นเมื่อได้ยินคำตอบของชายหนุ่ม แต่ก็ยังสงสัย

“แต่ดูเหมือนสำหรับเธอมันไม่ใช่แค่นั้นนี่” เจดพูดเสียงแผ่วเบา ก่อนจะก้มหน้าลงอย่างเขินอายเมื่อรู้สึกว่าตนเองทำตัวเหมือนคนขี้ระแวง

“ขอโทษ เพราะความจริงผมก็ไม่มีสิทธิพูดเช่นนี้ คุณจะคบกับใครก็เป็นสิทธิของคุณ”

เจดก้มหน้าพูดกับชายหนุ่ม ซ่อนแววตาไว้พยายามทำสีหน้าให้เฉยเมยเหมือนไม่ใช่สิ่งสำคัญ อเล็กซิสมองหน้าเจดอย่างไม่เชื่อสายตา ก่อนที่อารมณ์โทสะจะกรุ่นขึ้นมา จับไหล่บางเขย่า

“หมายความว่ายังไง ไม่สำคัญ แล้วเรื่องเมื่อครู่ล่ะ ไม่สำคัญสำหรับคุณด้วยงั้นสิ”

“ใช่ มันก็แค่ความใคร่ คุณก็แค่ต้องการปลดปล่อยอารมณ์เท่านั้น” เจดตะโกนออกมาอย่างเหลืออด น้ำตาที่กลั้นไว้ร่วงลงมาเหมือนไข่มุก เจดยกมือป้ายน้ำตาเหมือนเด็กๆ

“ปล่อยผมนะ”

โทสะของอเล็กซิสคลายลงเมื่อมองเห็นน้ำตาของเจด ในที่สุดเขาก็เข้าใจว่าเจดต้องการอะไร อเล็กซิสประคองใบหน้าเจดไว้ก่อนพูดออกมา
“เจด....ผมรักคุณ” อเล็กซิสเอ่ยออกมาแล้วก็ชะงัก แต่เมื่อพูดออกมาแล้วชายหนุ่มก็โล่งใจ ใช่! เขารักเจด ไม่จำเป็นต้องใช้เวลานานเท่าไหร่ในการรักใครสักคนและเขาก็โชคดีที่รู้ตัวทันทีเมื่อมันมาถึง คำพูดนั้นส่งผลให้ร่างบางชะงักทันที เงยหน้าขึ้นสบตาคมกริบคู่นั้นอย่างไม่แน่ใจพร้อมกับส่ายหน้า

“ไม่จริง คุณจะรักผมได้ยังไง ผมเป็นผู้ชาย..แล้วก็เอ่อ...เด็กกว่าคุณตั้งเยอะ” เจดปฏิเสธ แต่สายตานั้นเรียกร้องขอความมั่นใจ

“อืมม์” อเล็กซิสยิ้มสบตาใสคู่นั้น

“ไม่รู้สินะ พอรู้ตัวผมก็รักคุณเข้าแล้ว แล้วก็ไม่เด็กหรอกน่า 20 แล้วไม่ใช่หรือ ถ้าเด็กก็ทำอย่างนี้ไม่ได้สิ” อเล็กซิสพูดพร้อมกับจูบเรียวปากบางอย่างดูดดื่ม พร้อมกับกดบั้นท้ายเล็กลงกับตักของเขาให้รับรู้ถึงความแข็งแกร่งเบื้องล่าง

“อื๊อ! ..” เจดอุทานหน้าแดงรีบขยับถอยหนี อเล็กซิสสูดลมหายใจเฮือกหนึ่งคว้าเอวบางไว้แน่น

“อ๊ะ..อย่าเพิ่ง....ขยับ..สิ” อเล็กซิสพยายามสงบสติอารมณ์ที่เกิดขึ้นจากการเสียดสีของบั้นท้ายนุ่มๆ นั้น เขาจ้องตาเด็กหนุ่มแล้วย้ำด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“ผมรักคุณ” เจดถอนสะอื้น ยิ้มออกมาสบตาคู่นั้นด้วยความไว้วางใจก่อนโอบแขนไปรอบคอชายหนุ่มแล้วกระซิบข้างหู

“จริงๆ นะครับ อเล็กซิส” อเล็กซิสยิ้มก่อนจุมพิตยืนยันที่ริมฝีปากบางอีกครั้ง มือลูบไล้ไปทั่วร่างบาง ค่อยๆดึงผ้าที่พันร่างทั้งคู่ออก

“ฮื้อ” ชายหนุ่มร้องอย่างขัดใจเมื่อยิ่งดึงกลับทำให้ผ้าห่มยิ่งพัวพันรุงรังมากขึ้น เจดหัวเราะคิกๆ ขณะขยับตัวช่วยอย่างอายๆ

การที่รู้ว่าทั้งคู่ใจตรงกันช่วยเพิ่มความกล้าหาญให้กับเจดมากขึ้น จนอเล็กซิสมองอย่างเอ็นดู เมื่อเป็นอิสระจากผ้าคลุมแล้วชายหนุ่มขยับตัวพิงพนักเก้าอี้อย่างสบายแล้วยกเอวบางขึ้นจัดขาเรียวให้แยกคร่อมตักกว้างไว้ ความแข็งแกร่งเสียดสีที่บั้นท้ายนุ่ม

เจดหน้าแดงเมื่อพบตัวเองอยู่ในท่าที่เปิดเผยอย่างนั้น ร่างทั้งคู่เปลือยเปล่าโดยที่เจดคร่อมอยู่บนตักของชายหนุ่มบนเก้าอี้นวมตัวใหญ่ แต่ยังไม่ทันได้ขยับก็ต้องครางออกมา เมื่อมือแข็งแรงกำส่วนสำคัญของเขาไว้พร้อมกับบีบรัดกระตุ้นอารมณ์ของเจดให้ลุกโชนขึ้น

“อา.....” อเล็กซิสขยับมือลูบไล้ ขณะที่มองสีหน้าสุขสมของร่างตรงหน้า มือบางยกขึ้นจับไหล่กว้างไว้แน่นสะบัดศีรษะขึ้นเมื่อความสุขแล่นปราดไปทั่วร่าง เผยให้เห็นลำคอระหง อเล็กซิสโน้มศีรษะลงไปไล้เลีย ส่วนมือก็เร่งจังหวะขึ้น เร็วขึ้น สร้างความเสียวซ่านให้กับร่างบาง สะโพกงามเกร็งนิ้วมือจิกลงบนไหล่กว้างขณะที่อ้าปากหอบหายใจ

“อื้อ...ฮึก...อเล็กซ์....อเล็กซ์...อ๊าา......” เจดกรีดร้องออกมาหลั่งความขาวขุ่นออกมาเปรอะเปื้อนทั้งมือและอกของอเล็กซิส เจดซบศีรษะลงกับคอของชายหนุ่มหอบหายใจถี่เร็ว ในขณะที่อเล็กซิสจับจ้องมองการปลดปล่อยนั้น ร่างของชายหนุ่มก็เครียดเกร็งไปด้วยความต้องการ ปลายนิ้วแข็งแรงแตะของเหลวที่เจดหลั่งออกมา ลูบไล้ไปที่อวัยวะสำคัญของตนเอง และลูบไล้ไปที่ปากทางที่ยังระบมจากกิจกรรมครั้งที่ผ่านมาของเจด

เจดสบตาคู่นั้นอย่างงุนงงเมื่อมือใหญ่จับเอวเขายกขึ้น อเล็กซิสจ่อส่วนสำคัญของเขามายังปากทางอันคับแคบนั้นแล้ววางมือจากเอวไปจับที่พนักเก้าอี้ไม่ขยับต่อ เจดยิ้มอย่างเขินอายเมื่อเข้าใจ อเล็กซิสให้เขาเป็นฝ่ายตัดสินใจควบคุมจังหวะเอง เจดค่อยๆ ทรุดตัวรับเอาความร้อนรุ่มนั้นเข้าไป แม้จะมีสิ่งหล่อลื่นแต่ด้วยความที่ยังระบมอยู่มากทำให้การครอบครองดำเนินไปอย่างเชื่องช้า และเมื่อเจดรับอเล็กซิสไปจนหมดสิ้นเจดก็รู้สึกจุกแน่นไปทั่วท้องน้อย ระหว่างนั้นอเล็กซิสกลั้นเสียงครางไว้ในลำคอ มือจับพนักเก้าอี้ไว้แน่นระงับความต้องการที่จะดึงร่างบางกดลงมาและเข้าควบคุมจังหวะเอง

เจดค่อยขยับตัวยกขึ้นเพื่อทดสอบ ความรู้สึกเสียวซ่านพุ่งปราดขึ้นมา จนต้องหอบหายใจ ร่างบางขยับตัวขึ้นลงอีกครั้งความร้อนรุ่มทวีสูงขึ้น โดยเฉพาะเมื่อมองเห็นสีหน้าสุขสมของอเล็กซิสจากกระกระทำของตนยิ่งทำให้เจดขยับสะโพกตามสัญชาตญาณ เร่งจังหวะขึ้นลงอย่างรวดเร็ว ลืมเลือนความเจ็บปวดไปหมดสิ้น

“อีก....เจด เร็วอีกนิด.....อีก...อา เจด”

“อือ....อเล..อเล็กซ์....อา..” เจดคราง มือทั้งสองของเจดเลื่อนลงมาจับส่วนสำคัญของตนเองพร้อมกับเร่งมือ ขณะที่สะโพกพริ้วไหว ผมสะบัดตามการขยับขึ้นลง เหงื่อเริ่มผุดพราวทั้งตัว

อเล็กซิสมองร่างบางตรงหน้า ช่างเป็นภาพที่งดงาม และกระตุ้นเร้าอารมณ์ยิ่ง เมื่ออารมณ์ถึงขีดสุดร่างทั้งร่างของเจดกระตุกฉีดพุ่งของเหลวขาวข้นออกมาทรุดกายลง และอเล็กซิสแอ่นสะโพกขึ้นสอดแทรกเป็นครั้งสุดท้าย พร้อมๆกับจับสะโพกบางกดแนบสนิทเขากระตุกอยู่ภายในตัวเจด หลั่งรินของเหลวเข้าไปเป็นจังหวะจำนวนมากจนล้นออกมาเปรอะเปื้อนที่ต้นขาเรียวของเจด และหน้าตักของเขาเต็มไปหมด เจดรู้สึกสมองว่างเปล่าไปหมดพริ้มตาพับลงกับอกกว้างอย่างอ่อนแรง

อเล็กซิสก็หอบหายใจลึก นึกอย่างขันๆ ในใจว่าถ้าเป็นอย่างนี้ทุกครั้งสงสัยเขาต้องหัวใจวายตายสักวันแน่ ชายหนุ่มดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างใหม่เพื่อให้เจดพักสักครู่ แต่แล้วเขาเองก็เผลอหลับไปทั้งที่ยังอยู่ในตัวเจด

-----------------------------------

ฟ้าสางของวันใหม่

เจดถอนหายใจอย่างอึดอัดเมื่อรู้สึกนอนไม่สบาย เขากระพริบตาตื่นอย่างงัวเงียพร้อมกับได้ยินเสียงหัวใจเต้นเป็นจังหวะอยู่ข้างหู เจดขมวดคิ้วก่อนจะสะบัดหัวอย่างรำคาญ ศีรษะกระแทกเข้ากับปลายคางอเล็กซิสดังกึก อเล็กซิสลืมตาขึ้นทันทีขณะที่เจดก็สะดุ้งลืมตาโพลงร่างบางผวาขึ้น ทำให้เกือบกลิ้งตกลงมาจากตักของชายหนุ่ม ถ้าอเล็กซิสไม่คว้าเอวไว้ทัน เจดมองสบสายตาล้อเลียนของชายหนุ่มก่อนจะหน้าแดงก่ำเมื่อจำเหตุการณ์ของคืนที่ผ่านมาได้ แล้วเขายังเผลอหลับไปทั้งๆ ที่อยู่ในท่านี้อีก

เจดคิดอย่างว้าวุ่นสับสน อเล็กซิสมองใบหน้าแดงก่ำของเจดอย่างเข้าใจ แล้วก้มลงจุมพิตที่ปลายจมูกโด่งเล็กนั้นก่อนที่จะยกร่างเจดขึ้นทำให้เจดอุทานออกมาด้วยความเจ็บ เขารู้สึกปวดระบมไปหมด ร่างสูงช้อนร่างบางขึ้น

“อเล็กซิส คุณจะทำอะไร” เจดอุทานอย่างตกใจพร้อมกับดิ้นเล็กน้อย อเล็กซิสไม่พูดอะไรแต่ก้มลงปิดริมฝีปากที่กำลังพูดอย่างอ่อนโยน เมื่อเงยหน้าขึ้นก็พูดอย่างมีความหมาย

“อย่าดิ้นนะ ผมจะพาไปอาบน้ำไม่งั้นเดี๋ยวไม่ได้อาบนะ” เจดหน้าแดงหยุดดิ้นทันทีเมื่อเข้าใจความหมายนั้น
อเล็กซิสใช้เท้าเตะประตูห้องน้ำก่อนวางเจดลงใต้ฝักบัว หมุนปรับน้ำอุ่นจนพอใจ ปล่อยให้ละอองน้ำโปรยปรายลงมาพรมตัวทั้งคู่ มือเอื้อมไปหยิบแชมพู เจดมองแล้วรีบบอกว่า

“ไม่เอานะ ผมอาบเอง คุณออกไปสิ”

“ทำเก่ง ยืนจะไม่ไหวอยู่แล้ว”อเล็กซิสเย้าแล้วก็ไม่ฟังเสียงทัดทานเขาสระผมให้เจด

“หลับตาสิ” เจดเม้มริมฝีปากแน่น แต่แล้วก็รีบหลับตาเมื่อฟองแชมพูเริ่มไหลลงมา ได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆ

“ผมไม่เอาเปรียบหรอก คุณจะอาบให้ผมบ้างก็ได้”

“คนบ้า” เจดพึมพำ ทำให้อเล็กซิสหัวเราะออกมาอีกครั้ง

เมื่อล้างผมเสร็จอเล็กซิสก็ลูบไล้สบู่ ไปทั่วร่างบางก่อนล้างออกให้ มองสำรวจร่างตรงหน้าแล้วก็ถอนใจ ผิวขาวนวลของเจดตอนนี้กลับปรากฏรอยแดงช้ำอยู่ทั่วไป ก็ฝีมือเขานั่นล่ะต่อไปเขาต้องระวังมากกว่านี้ ชายหนุ่มลูบไปที่รอยช้ำบริเวณหน้าอกนั้นพร้อมกับก้มหน้าลงไปจุมพิตอย่างอ่อนโยน พึมพำขอโทษ

“ผมขอโทษ คนดี ผมรุนแรงกับคุณมากไปหรือเปล่า” เจดมองกริยาอันอ่อนโยนของชายหนุ่มด้วยความรู้สึกเต็มตื้น เขาเขย่งปลายเท้าขึ้นแนบกายเข้ากับร่างแข็งแกร่งของชายหนุ่มก่อนจุมพิตที่ปลายคางได้รูปนั้นพร้อมกับส่ายหน้าช้าๆ

“ผมไม่เป็นไร” ก่อนจะลดลงตัวลง อเล็กซิสสูดลมหายใจลึกเมื่อร่างบางแนบตัวเข้ามาเสียดสีกับร่างแกร่ง เขาตระครุบเอวเจดไว้ก่อนที่เจดจะทันได้ถอยห่างออกมา ริมฝีปากของชายหนุ่มตามติดทันทีแทรกลิ้นเข้าไปพัวพันกับลิ้นของเจด อเล็กซิสรู้สึกอุณหภูมิในกายของเขาพุ่งสูงขึ้นจนน้ำอุ่นที่โปรยปรายลงมาถูกตัวเขาแทบจะกลายเป็นไอได้ล่ะมั้ง ริมฝีปากเขาเริ่มลดต่ำลงสู่ท้องน้อยของเจด แต่เจดรีบตระครุบศีรษะของอเล็กซิสดึงไว้พลางอุทาน

“ไม่นะ ผมจะอาบน้ำต่อ อเล็กซิสอย่าทำอย่างนั้น” แต่แรงของร่างบางหรือจะสู้แรงของชายหนุ่มได้ เขาเลื่อนตัวขึ้นพร้อมกับยกขาเรียวของเจดข้างหนึ่งขึ้นสูงมาเกี่ยวไว้ที่เอวเขา ดันร่างบางให้ยืนพิงผนังห้องน้ำพร้อมกับสอดแทรกเข้าไปหาความนุ่มละมุนอย่างรวดเร็ว

“อ๊า.......อเล็กซ์.....”เจดอุทานเสียงดัง ขณะที่อเล็กซิสเคลื่อนไหวเข้าออกร่างกายนั้นด้วยความหลงลืมตน จังหวะที่รุนแรงขึ้นสร้างความเจ็บปวดระคนตื่นเต้นให้กับเจดมากขึ้น

“อ๊ะ....อะ.....อ๊า....” เจดคราง อเลกซิสโหมกระแทกรวดเร็วขึ้นจนร่างบางสั่นไหวมือเล็กจับต้นแขนแข็งแรงไว้แน่นร่างกายบีบรัดอย่างรุนแรงเมื่อความสุขสุดยอดมาถึง อเล็กซิสครางเมื่อถูกบีบรัดแนบแน่นจนฝังกายแน่นในร่างของเจดและรินหลั่งความสุขออกไป

“อเล็กซ์......เจด” เสียงทั้งคู่ดังขึ้นพร้อมกัน

อเล็กซิสใช้ผ้าเช็ดตัวพันร่างเจดออกมาจากห้องน้ำ มรสุมในห้องน้ำทำให้เจดถึงกับใจหวิวจนเดินไม่ไหว อเล็กซิสวางร่างบางบนเตียงและเช็ดตัวให้อย่างอ่อนโยน แล้วสวมเสื้อคลุมให้ พลางกระซิบแล้วจูบลา

“ผมต้องไปทำงานแล้วนะเจด หลับต่อนะไม่ต้องไปเรียนแล้ว แล้วผมจะรีบกลับ”

“ผมรักคุณ”

เสียงกระซิบทิ้งท้ายอย่างอ่อนโยน แว่วข้างหูทำให้เจดที่กำลังเคลิ้ม ผล็อยหลับไปโดยที่มีรอยยิ้มติดอยู่ที่ริมฝีปาก

TBC